حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَبِيبٍ الْحَارِثِيُّ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ الْهُجَيْمِيُّ أَبُو عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا قُرَّةُ، حَدَّثَنَا سَيَّارٌ أَبُو الْحَكَمِ، حَدَّثَنَا الشَّعْبِيُّ، قَالَ دَخَلْنَا عَلَى فَاطِمَةَ بِنْتِ قَيْسٍ فَأَتْحَفَتْنَا بِرُطَبٍ يُقَالُ لَهُ رُطَبُ ابْنِ طَابٍ وَأَسْقَتْنَا سَوِيقَ سُلْتٍ فَسَأَلْتُهَا عَنِ الْمُطَلَّقَةِ، ثَلاَثًا أَيْنَ تَعْتَدُّ قَالَتْ طَلَّقَنِي بَعْلِي ثَلاَثًا فَأَذِنَ لِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ أَعْتَدَّ فِي أَهْلِي - قَالَتْ - فَنُودِيَ فِي النَّاسِ إِنَّ الصَّلاَةَ جِامِعَةً - قَالَتْ - فَانْطَلَقْتُ فِيمَنِ انْطَلَقَ مِنَ النَّاسِ - قَالَتْ - فَكُنْتُ فِي الصَّفِّ الْمُقَدَّمِ مِنَ النِّسَاءِ وَهُوَ يَلِي الْمُؤَخَّرَ مِنَ الرِّجَالِ - قَالَتْ - فَسَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ يَخْطُبُ فَقَالَ " إِنَّ بَنِي عَمٍّ لِتَمِيمٍ الدَّارِيِّ رَكِبُوا فِي الْبَحْرِ " . وَسَاقَ الْحَدِيثَ وَزَادَ فِيهِ قَالَتْ فَكَأَنَّمَا أَنْظُرُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَهْوَى بِمِخْصَرَتِهِ إِلَى الأَرْضِ وَقَالَ " هَذِهِ طَيْبَةُ " . يَعْنِي الْمَدِينَةَ .
Бизга Яҳё ибн Ҳабийб ал-Ҳорисий ривоят қилди, бизга Холид ибн Ҳорис ал-Ҳужаймий Абу Усмон ривоят қилди, бизга Қурра ривоят қилди, бизга Сайёр Абул Ҳакам ривоят қилди, бизга аш-Шаъбий ривоят қилди. У деди: Фаотима бинт Қайснинг ҳузурига кирдик. У бизни ‹Ибн Тоб хурмоси› дейиладиган янги хурмо билан сийлади ва бизга арпа суви (савик) ичирди. Мен ундан уч талоқ қўйилган аёл қаерда иддат ўташи ҳақида сўрадим. У деди: Эрим мени уч талоқ қилди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга ўз оилам ичида иддат ўташга изн бердилар. Сўнг одамлар орасида: ‹Намоз жамоатга!› деб эълон қилинди. Мен чиққан одамлар билан бирга чиқдим. Аёлларнинг энг олдинги сафида эдим, у эркакларнинг энг орқа сафига уланарди. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни минбарда хутба қилаётганларини эшитдим. У: «Тамийм ад-Дорийнинг амакиваччалари денгизга миндилар...» дедилар ва ҳадисни давом эттирди ва унда шуни зиёда қилди: У деди: Мен гўё Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни таёқчаларини ерга эгиб: «Мана шу Тойба», деганларини кўриб тургандекман — яъни Мадинани назарда тутдилар.