حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَأَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ الضَّبِّيُّ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ أَبِي شَيْبَةَ - قَالَ حَدَّثَنَا وَقَالَ الآخَرَانِ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لَقِيَ نَاسٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ رَجُلاً فِي غُنَيْمَةٍ لَهُ فَقَالَ السَّلاَمُ عَلَيْكُمْ . فَأَخَذُوهُ فَقَتَلُوهُ وَأَخَذُوا تِلْكَ الْغُنَيْمَةَ فَنَزَلَتْ { وَلاَ تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَى إِلَيْكُمُ السَّلَمَ لَسْتَ مُؤْمِنًا} وَقَرَأَهَا ابْنُ عَبَّاسٍ السَّلاَمَ .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба, Исъҳоқ ибн Иброҳим ва Аҳмад ибн Абда Заббий ривоят қилдилар — лафз Ибн Абу Шайбаники — у: «бизга ривоят қилди» деди, қолган иккиси: «бизга хабар берди» дедилар: Суфён, у Амрдан, у Атодан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди, у деди: Мусулмонлардан бир нечта кишилар бир кишини ўз қўйчалари (кичик қўй подаси) ёнида учратдилар, у: «Ассалому алайкум», деди. Лекин улар уни ушлаб ўлдирдилар ва ўша қўйчаларини олиб қўйдилар. Шунда: ‹Сизларга салом берган кишига: Сен мўмин эмассан, деманглар› (ояти) нозил бўлди. Ибн Аббос уни «ас-салом» (саломатлик/салом) деб ўқиди.