حَدَّثَنِي يُونُسُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى الصَّدَفِيُّ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرُو، بْنُ الْحَارِثِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي هِلاَلٍ، عَنْ عَوْنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ ابْنَ مَسْعُودٍ، قَالَ مَا كَانَ بَيْنَ إِسْلاَمِنَا وَبَيْنَ أَنْ عَاتَبَنَا اللَّهُ بِهَذِهِ الآيَةِ { أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ} إِلاَّ أَرْبَعُ سِنِينَ .
Менга Юнус ибн Абдул Аъло Садафий ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб хабар берди, менга Амр ибн Ҳорис хабар берди, у Саъид ибн Абу Ҳилолдан, у Авн ибн Абдуллаҳдан, у отасидан ривоят қилдики, Ибн Масъуд деди: «Бизнинг Ислом келтирганимиз билан Аллаҳнинг бизни шу оят орқали танбеҳ бериши орасида — ‹Иймон келтирганлар учун, қалблари Аллаҳни зикр қилишдан қўрқиб (мутеъ бўлиб) юмшайдиган вақт келмадими?› — тўрт йилдан бошқа (вақт) ўтмади».