حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ سُمَىٍّ، مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَوْ يَعْلَمُ النَّاسُ مَا فِي النِّدَاءِ وَالصَّفِّ الأَوَّلِ ثُمَّ لَمْ يَجِدُوا إِلاَّ أَنْ يَسْتَهِمُوا عَلَيْهِ لاَسْتَهَمُوا وَلَوْ يَعْلَمُونَ مَا فِي التَّهْجِيرِ لاَسْتَبَقُوا إِلَيْهِ وَلَوْ يَعْلَمُونَ مَا فِي الْعَتَمَةِ وَالصُّبْحِ لأَتَوْهُمَا وَلَوْ حَبْوًا " .
Абу Ҳурайра (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Агар одамлар нидода (азонда) ва биринчи сафда (қандай савоб) борлигини билганида, кейин унга (етишга) фақат қуръа (чек) ташлашдан бошқа (йўл) топмаганларида — албатта қуръа ташлар эдилар; агар таҳжир (намозга эрта келиш)да нима борлигини билганида — унга (етишга) мусобақа қилар эдилар; агар атама (хуфтон) ва субҳ (бомдод)да нима борлигини билганида — уларга — гарчи эмаклаб бўлса ҳам — келар эдилар" деди.