أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مَسْعُودٍ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، وَيَزِيدُ، قَالاَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُكْثِرُ أَنْ يَقُولَ فِي رُكُوعِهِ وَسُجُودِهِ " سُبْحَانَكَ رَبَّنَا وَبِحَمْدِكَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي " .
Бизга Исмоил ибн Масъуд хабар берди, у деди: бизга Холид ва Язид ривоят қилди, улар дедилар: бизга Шуъба, Мансурдан, у Абуз-Зуҳодан, у Масруқдан, у Оишадан (ривоят қилди) ривоят қилди. У (Оиша) деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) рукуъ ва саждаларида кўпинча: «Субҳонака Роббано ва биҳамдика, Аллаҳуммағфирлий (Эй Роббимиз, Сени Сенинг ҳамдинг билан улуғлаймиз. Эй Аллаҳ, мени мағфират қил),» деярдилар.»