1081-ҳадисСунани Насоий · Татбиқ китоби
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبَّادٌ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُنَّا نُصَلِّي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الظُّهْرَ فَآخُذُ قَبْضَةً مِنْ حَصًى فِي كَفِّي أُبَرِّدُهُ ثُمَّ أُحَوِّلُهُ فِي كَفِّي الآخَرِ فَإِذَا سَجَدْتُ وَضَعْتُهُ لِجَبْهَتِي .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга Аббод ривоят қилди, Муҳаммад ибн Амрдан, у Саид ибн ал-Ҳорисдан, у Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан пешин намозини ўқир эдик, мен кафтимга бир ҳовуч майдатош олиб, уни совитардим, сўнг уни бошқа кафтимга ўтказардим, сажда қилганимда эса пешонам (қўйиш) учун уни қўярдим.»