1092-ҳадисСунани Насоий · Татбиқ китоби
أَخْبَرَنَا زِيَادُ بْنُ أَيُّوبَ، دَلُّويَهْ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، رَفَعَهُ قَالَ " إِنَّ الْيَدَيْنِ تَسْجُدَانِ كَمَا يَسْجُدُ الْوَجْهُ فَإِذَا وَضَعَ أَحَدُكُمْ وَجْهَهُ فَلْيَضَعْ يَدَيْهِ وَإِذَا رَفَعَهُ فَلْيَرْفَعْهُمَا " .
Бизга Зиёд ибн Айюб — Даллувайҳ — хабар берди, у деди: бизга Ибн Улайя ривоят қилди, у деди: бизга Айюб ривоят қилди, Нофеъдан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан марфуъ қилиб (ривоят қилдики), у деди: «Албатта, қўллар юз сажда қилганидек сажда қилади; бас, сизлардан бирингиз юзини (ерга) қўйганида қўлларини ҳам қўйсин, уни кўтарганида эса қўлларини ҳам кўтарсин.»