892-ҳадисСунани Абу Довуд · Намоз китоби
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - يَعْنِي ابْنَ إِبْرَاهِيمَ - عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، رَفَعَهُ قَالَ " إِنَّ الْيَدَيْنِ تَسْجُدَانِ كَمَا يَسْجُدُ الْوَجْهُ فَإِذَا وَضَعَ أَحَدُكُمْ وَجْهَهُ فَلْيَضَعْ يَدَيْهِ وَإِذَا رَفَعَ فَلْيَرْفَعْهُمَا " .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Исмоил — яъни ибн Иброҳим — Айюбдан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилди, уни марфуъ қилиб айтди: «Албатта, икки қўл юз сажда қилганидек сажда қилади. Бирингиз юзини қўйганида икки қўлини ҳам қўйсин, кўтарганида уларни ҳам кўтарсин.»