أَخْبَرَنِي هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ سَوَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا لَيْثُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ صَالِحٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ قَيْسٍ الْكِنْدِيِّ، أَنَّهُ سَمِعَ عَاصِمَ بْنَ حُمَيْدٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَوْفَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ قُمْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَبَدَأَ فَاسْتَاكَ وَتَوَضَّأَ ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى فَبَدَأَ فَاسْتَفْتَحَ مِنَ الْبَقَرَةِ لاَ يَمُرُّ بِآيَةِ رَحْمَةٍ إِلاَّ وَقَفَ وَسَأَلَ وَلاَ يَمُرُّ بِآيَةِ عَذَابٍ إِلاَّ وَقَفَ يَتَعَوَّذُ ثُمَّ رَكَعَ فَمَكَثَ رَاكِعًا بِقَدْرِ قِيَامِهِ يَقُولُ فِي رُكُوعِهِ " سُبْحَانَ ذِي الْجَبَرُوتِ وَالْمَلَكُوتِ وَالْكِبْرِيَاءِ وَالْعَظَمَةِ " . ثُمَّ سَجَدَ بِقَدْرِ رُكُوعِهِ يَقُولُ فِي سُجُودِهِ " سُبْحَانَ ذِي الْجَبَرُوتِ وَالْمَلَكُوتِ وَالْكِبْرِيَاءِ وَالْعَظَمَةِ " . ثُمَّ قَرَأَ آلَ عِمْرَانَ ثُمَّ سُورَةً ثُمَّ سُورَةً فَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ .
Менга Ҳорун ибн Абдуллаҳ хабар берди, у деди: бизга ал-Ҳасан ибн Саввор ривоят қилди, у деди: бизга Лайс ибн Саъд ривоят қилди, у Муовия ибн Солиҳдан, у Амр ибн Қайс ал-Киндийдан (ривоят қилдики), у Осим ибн Ҳумайднинг: мен Авф ибн Моликни шундай деяётганини эшитдим, деганини эшитди: «Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан (кечаси) намозга турдим. У зот аввал мисвок ишлатдилар ва таҳорат қилдилар, сўнг туриб намоз ўқидилар. Аввал Бақара (сураси)ни бошладилар; раҳмат оятига дуч келсалар, албатта тўхтаб (раҳмат) сўрардилар, азоб оятига дуч келсалар, албатта тўхтаб (Аллаҳдан) паноҳ тилардилар. Сўнг руку қилдилар ва қиёмлари (туришлари) миқдорича рукуда турдилар, рукуларида: «Жабарут, малакут, кибриё ва азамат эгаси (Аллаҳ) поктур,» дердилар. Сўнг рукулари миқдорича сажда қилдилар, саждаларида: «Жабарут, малакут, кибриё ва азамат эгаси (Аллаҳ) поктур,» дердилар. Сўнг Оли Имрон(ни), кейин (яна) бир сура(ни), кейин (яна) бир сура(ни) ўқидилар ва худди шундай қилдилар.»