أَخْبَرَنِي يَحْيَى بْنُ حَبِيبِ بْنِ عَرَبِيٍّ الْبَصْرِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجِ، عَنِ ابْنِ بُحَيْنَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم صَلَّى فَقَامَ فِي الشَّفْعِ الَّذِي كَانَ يُرِيدُ أَنْ يَجْلِسَ فِيهِ فَمَضَى فِي صَلاَتِهِ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي آخِرِ صَلاَتِهِ سَجَدَ سَجْدَتَيْنِ قَبْلَ أَنْ يُسَلِّمَ ثُمَّ سَلَّمَ .
Менга Яҳё ибн Ҳабиб ибн Арабий ал-Басрий хабар бериб, деди: бизга Ҳаммод ибн Зайд, Яҳёдан, у Абдураҳмон ал-Аъраждан, у Ибн Буҳайнадан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намоз ўқиб, ўзлари ўтиришлари лозим бўлган жуфт (ракъат)да туриб кетдилар ва намозларида давом этдилар. Намозларининг охирида салом беришдан олдин икки сажда қилдилар, сўнг салом бердилар.