1594-ҳадисСунани Насоий · Икки ҳайит намози китоби
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ آدَمَ، عَنْ عَبْدَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ جَاءَ السُّودَانُ يَلْعَبُونَ بَيْنَ يَدَىِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي يَوْمِ عِيدٍ فَدَعَانِي فَكُنْتُ أَطَّلِعُ إِلَيْهِمْ مِنْ فَوْقِ عَاتِقِهِ فَمَا زِلْتُ أَنْظُرُ إِلَيْهِمْ حَتَّى كُنْتُ أَنَا الَّتِي انْصَرَفْتُ .
Бизга Муҳаммад ибн Одам хабар берди, Абдадан, у Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: «Судонликлар ийд куни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдида ўйин кўрсатдилар. Бас, (Набий) мени чақирдилар, мен уларга унинг елкаси устидан қараб турдим ва ўзим қарашдан тўхтагунимча уларга қарайвердим.»