2066-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Икки ҳайит намози
حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ جَاءَ حَبَشٌ يَزْفِنُونَ فِي يَوْمِ عِيدٍ فِي الْمَسْجِدِ فَدَعَانِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَوَضَعْتُ رَأْسِي عَلَى مَنْكِبِهِ فَجَعَلْتُ أَنْظُرُ إِلَى لَعِبِهِمْ حَتَّى كُنْتُ أَنَا الَّتِي أَنْصَرِفُ عَنِ النَّظَرِ إِلَيْهِمْ
Оиша айтди: Ҳабашлар ийд куни масжидда рақсга тушаб (сакраб) келдилар; бас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени чақирди; мен бошимни унинг елкасига қўйдим ва уларнинг ўйинига қараб тура бошлади м, то уларга қарашдан (қайтадиган) мен ўзим бўлгунга қадар.