أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم دَخَلَ عَلَيْهَا وَعِنْدَهَا جَارِيَتَانِ تَضْرِبَانِ بِدُفَّيْنِ فَانْتَهَرَهُمَا أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " دَعْهُنَّ فَإِنَّ لِكُلِّ قَوْمٍ عِيدًا " .
Бизга Қутайба ибн Саид хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, Маъмардан, у аз-Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оишадан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг олдига кирдилар, унинг ёнида икки чўри икки чилдирма чаларди. Бас, Абу Бакр уларни жеркиди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уларни қўй, чунки ҳар бир қавмнинг ийди бордир,» дедилар.