أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمِّي، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، حَدَّثَهُ ح، وَأَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ لَهُمَا { إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا } وَسَاقَ الْحَدِيثَ وَقَالَ فِيهِ فَاعْتَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ الْحَدِيثِ حِينَ أَفْشَتْهُ حَفْصَةُ إِلَى عَائِشَةَ تِسْعًا وَعِشْرِينَ لَيْلَةً . قَالَتْ عَائِشَةُ وَكَانَ قَالَ " مَا أَنَا بِدَاخِلٍ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا " . مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حِينَ حَدَّثَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ حَدِيثَهُنَّ فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ فَبَدَأَ بِهَا فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ إِنَّكَ قَدْ كُنْتَ آلَيْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ لاَ تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّا أَصْبَحْنَا مِنْ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً نَعُدُّهَا عَدَدًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً " .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Саъд ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга амаким ривоят қилди, у деди: менга отам ривоят қилди, Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан (ривоят қилдики), Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Савр унга ривоят қилди; ва бизга Амр ибн Мансур хабар берди, у деди: бизга ал-Ҳакам ибн Нофиъ ривоят қилди, у деди: бизга Шуъайб хабар берди, аз-Зуҳрийдан, у деди: менга Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Савр хабар берди, Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг икки аёли — Аллаҳ улар ҳақида: «Агар икковингиз Аллаҳга тавба қилсангиз (яхшидир), чунки икковингизнинг қалбларингиз (ҳақдан) оғиб кетди,» (Таҳрим сураси, 4) деган аёли ҳақида Умар ибн ал-Хаттобдан сўрашга ҳарислик билан ҳаракат қилардим. Сўнгра ҳадисни келтирди ва унда деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўша ҳадис туфайли — Ҳафса уни Оишага ошкор қилганида — хотинларидан йигирма тўққиз кеча четланиб турдилар. Оиша деди: У: «Мен уларнинг ҳузурига бир ой кирмайман,» деган эдилар. Бу Аллаҳ азза ва жалла унга уларнинг сўзларини хабар қилганида, уларга қаттиқ хафа бўлганликлари сабабидан эди. Йигирма тўққиз кеча ўтгач, Оишанинг ҳузурига кириб, ундан бошладилар. Оиша унга: «Эй Расулуллаҳ, сиз бир ой ҳузуримизга кирмасликка қасам ичган эдингиз, ҳолбуки биз санаб келганимизда йигирма тўққиз кечадамиз,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ой йигирма тўққиз кечадир,» дедилар.