أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ الأَشَجُّ، عَنْ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ قَيْسٍ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ صِلَةَ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ عَمَّارٍ فَأُتِيَ بِشَاةٍ مَصْلِيَّةٍ فَقَالَ كُلُوا . فَتَنَحَّى بَعْضُ الْقَوْمِ قَالَ إِنِّي صَائِمٌ . فَقَالَ عَمَّارٌ مَنْ صَامَ الْيَوْمَ الَّذِي يُشَكُّ فِيهِ فَقَدْ عَصَى أَبَا الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Абдуллаҳ ибн Саъид ал-Ашажж хабар берди, у Абу Холиддан, у Амр ибн Қайсдан, у Абу Ишоқдан, у Силодан (ривоят қилди). У деди: биз Аммор (розияллаҳу анҳу)нинг олдида эдик, қовурилган қўй келтирилди. У: «Енглар,» деди. (Шунда) жамоадан бири четга чиқди ва: «Мен рўзадорман,» деди. Аммор деди: «Ким шубҳали бўлган кунда рўза тутса, Абул-Қосим (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га осий бўлибди.»