أَخْبَرَنَا الْفَضْلُ بْنُ سَهْلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى الأَشْيَبُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ الْمَدَنِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ آتَاهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مَالاً فَلَمْ يُؤَدِّ زَكَاتَهُ مُثِّلَ لَهُ مَالُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ شُجَاعًا أَقْرَعَ لَهُ زَبِيبَتَانِ يَأْخُذُ بِلِهْزِمَتَيْهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيَقُولُ أَنَا مَالُكَ أَنَا كَنْزُكَ " . ثُمَّ تَلاَ هَذِهِ الآيَةَ { وَلاَ يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ } الآيَةَ .
Бизга ал-Фазл ибн Саҳл хабар берди, у деди: бизга Ҳасан ибн Мусо ал-Ашяб ривоят қилди, у деди: бизга Абдураҳмон ибн Абдуллаҳ ибн Динор ал-Маданий, отасидан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилдики, у дедилар: «Аллаҳ азза ва жалла кимга мол берса-ю, у унинг закотини адо қилмаса, Қиёмат куни моли унга кўзлари устида иккита доғи бор кал илон (шаклида) намоён қилинади; у (илон) Қиёмат куни унинг оғзининг икки четидан (жағидан) ушлайди-да: Мен сенинг молингман, мен сенинг хазинангман, дейди.» Сўнг у бу оятни тиловат қилдилар: «Аллаҳ Ўз фазлидан ато этган нарсада бахиллик қилганлар (уни ўзлари учун яхши деб ҳисобламасинлар)...» (Оли Имрон сураси, 180).