أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَلَمَةَ، قَالَ سَمِعْتُ مُسْلِمًا الْبَطِينَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَتِ الْمَرْأَةُ تَطُوفُ بِالْبَيْتِ وَهِيَ عُرْيَانَةٌ تَقُولُ الْيَوْمَ يَبْدُو بَعْضُهُ أَوْ كُلُّهُ وَمَا بَدَا مِنْهُ فَلاَ أُحِلُّهُ قَالَ فَنَزَلَتْ { يَا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ } .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба, Саламадан ривоят қилди, у деди: Муслим ал-Батийндан эшитдим, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), у деди: «Аёл Байтни яланғоч ҳолда тавоф қилар ва: «Бугун унинг бир қисми ёки ҳаммаси кўринади, аммо ундан кўринган нарсани мен ҳалол қилмайман,» дер эди. Шунда: «Эй Одам болалари, ҳар бир масжид (сажда) ҳузурида зийнатингизни олинг,» (деган оят) нозил бўлди.» (Аъроф сураси, 31)