أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَلَمَةَ، قَالَ سَمِعْتُ مُسْلِمًا الْبَطِينَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَتِ الْمَرْأَةُ تَطُوفُ بِالْبَيْتِ وَهِيَ عُرْيَانَةٌ تَقُولُ الْيَوْمَ يَبْدُو بَعْضُهُ أَوْ كُلُّهُ وَمَا بَدَا مِنْهُ فَلاَ أُحِلُّهُ قَالَ فَنَزَلَتْ { يَا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ } .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба, Саламадан ривоят қилди, у деди: Муслим ал-Батийндан эшитдим, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), у деди: «Аёл Байтни яланғоч ҳолда тавоф қилар ва: «Бугун унинг бир қисми ёки ҳаммаси кўринади, аммо ундан кўринган нарсани мен ҳалол қилмайман,» дер эди. Шунда: «Эй Одам болалари, ҳар бир масжид (сажда) ҳузурида зийнатингизни олинг,» (деган оят) нозил бўлди.» (Аъроф сураси, 31)
أَخْبَرَنَا أَبُو دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ حُمَيْدَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ بَعَثَهُ فِي الْحَجَّةِ الَّتِي أَمَّرَهُ عَلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَبْلَ حَجَّةِ الْوَدَاعِ فِي رَهْطٍ يُؤَذِّنُ فِي النَّاسِ " أَلاَ لاَ يَحُجَّنَّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ وَلاَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ " .
Бизга Абу Довуд хабар берди, у деди: бизга Яъқуб ривоят қилди, у деди: бизга отам, Солиҳдан ривоят қилди, у Ибн Шиҳобдан (ривоят қилдики): Ҳумайд ибн Абдурраҳмон унга хабар беришича, Абу Ҳурайра унга шундай хабар берган: Абу Бакр уни, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Видолашув ҳажжидан олдин уни амир қилиб тайинлаган ҳажжда, бир жамоа билан бирга жўнатди — одамлар орасида эълон қилиб: «Диққат, бу йилдан кейин ҳеч бир мушрик ҳаж қилмасин ва Байтни яланғоч ҳолда ҳеч ким тавоф қилмасин!» дейдиган (қилиб).
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، وَعُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، قَالاَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْمُغِيرَةِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ الْمُحَرَّرِ بْنِ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جِئْتُ مَعَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ حِينَ بَعَثَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ بِبَرَاءَةَ قَالَ " مَا كُنْتُمْ تُنَادُونَ " . قَالَ كُنَّا نُنَادِي " إِنَّهُ لاَ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلاَّ نَفْسٌ مُؤْمِنَةٌ وَلاَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ وَمَنْ كَانَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَهْدٌ فَأَجَلُهُ أَوْ أَمَدُهُ إِلَى أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِذَا مَضَتِ الأَرْبَعَةُ أَشْهُرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بَرِيءٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَرَسُولُهُ وَلاَ يَحُجُّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ " . فَكُنْتُ أُنَادِي حَتَّى صَحِلَ صَوْتِي .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ва Усмон ибн Умар ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Шуъба, ал-Муғийрадан, у аш-Шаъбийдан, у ал-Муҳаррар ибн Абу Ҳурайрадан, у отасидан ривоят қилди, у деди: «Мен Али ибн Абу Толиб билан бирга келдим — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни Макка аҳлига «Бароа» (Тавба сураси) билан жўнатган вақтда. (Али) сўради: «Сиз нима деб жар солар эдингиз?» (Отам) деди: «Биз: «Албатта, жаннатга мўмин жондан бошқа ҳеч ким кирмайди, Байтни яланғоч ҳолда ҳеч ким тавоф қилмайди ва кимнинг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан аҳд-паймони бўлса, унинг муддати тўрт ойгача. Тўрт ой ўтиб кетгач, албатта, Аллаҳ ва Унинг Расули мушриклардан берийдир (покланувчи). Бу йилдан кейин ҳеч бир мушрик ҳаж қилмайди,» деб жар солар эдик,» деди. (Отам деди:) «Мен товушим бўғилиб қолгунча жар солдим.»