أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، وَعُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، قَالاَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْمُغِيرَةِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ الْمُحَرَّرِ بْنِ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جِئْتُ مَعَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ حِينَ بَعَثَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ بِبَرَاءَةَ قَالَ " مَا كُنْتُمْ تُنَادُونَ " . قَالَ كُنَّا نُنَادِي " إِنَّهُ لاَ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلاَّ نَفْسٌ مُؤْمِنَةٌ وَلاَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ وَمَنْ كَانَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَهْدٌ فَأَجَلُهُ أَوْ أَمَدُهُ إِلَى أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِذَا مَضَتِ الأَرْبَعَةُ أَشْهُرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بَرِيءٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَرَسُولُهُ وَلاَ يَحُجُّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ " . فَكُنْتُ أُنَادِي حَتَّى صَحِلَ صَوْتِي .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ва Усмон ибн Умар ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Шуъба, ал-Муғийрадан, у аш-Шаъбийдан, у ал-Муҳаррар ибн Абу Ҳурайрадан, у отасидан ривоят қилди, у деди: «Мен Али ибн Абу Толиб билан бирга келдим — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни Макка аҳлига «Бароа» (Тавба сураси) билан жўнатган вақтда. (Али) сўради: «Сиз нима деб жар солар эдингиз?» (Отам) деди: «Биз: «Албатта, жаннатга мўмин жондан бошқа ҳеч ким кирмайди, Байтни яланғоч ҳолда ҳеч ким тавоф қилмайди ва кимнинг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан аҳд-паймони бўлса, унинг муддати тўрт ойгача. Тўрт ой ўтиб кетгач, албатта, Аллаҳ ва Унинг Расули мушриклардан берийдир (покланувчи). Бу йилдан кейин ҳеч бир мушрик ҳаж қилмайди,» деб жар солар эдик,» деди. (Отам деди:) «Мен товушим бўғилиб қолгунча жар солдим.»