حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ، يَقُولُ كَتَبَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ الصُّلْحَ بَيْنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ الْمُشْرِكِينَ يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ فَكَتَبَ " هَذَا مَا كَاتَبَ عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ" . فَقَالُوا لاَ تَكْتُبْ رَسُولُ اللَّهِ فَلَوْ نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ لَمْ نُقَاتِلْكَ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِعَلِيٍّ " امْحُهُ " . فَقَالَ مَا أَنَا بِالَّذِي أَمْحَاهُ . فَمَحَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ قَالَ وَكَانَ فِيمَا اشْتَرَطُوا أَنْ يَدْخُلُوا مَكَّةَ فَيُقِيمُوا بِهَا ثَلاَثًا وَلاَ يَدْخُلُهَا بِسِلاَحٍ إِلاَّ جُلُبَّانَ السِّلاَحِ . قُلْتُ لأَبِي إِسْحَاقَ وَمَا جُلُبَّانُ السِّلاَحِ قَالَ الْقِرَابُ وَمَا فِيهِ .
Менга Убайдуллаҳ ибн Муъоз ал-Анбарий ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Шуъба Абу Ишоқдан ривоят қилди, у деди: «Баро ибн Озибни шундай деганини эшитдим: Алий ибн Абу Толиб Ҳудайбия куни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан мушриклар ўртасидаги сулҳни ёзди. У: ‹Бу Аллаҳнинг Расули Муҳаммад шу асосда келишган нарсадир› деб ёзди. Улар: ‹Аллаҳнинг Расули деб ёзма. Агар биз сени Аллаҳнинг Расули эканини билганимизда, сен билан жанг қилмасдик› дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Алийга: ‹Уни ўчир› деди. У: ‹Мен уни ўчирадиган киши эмасман› деди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни ўз қўли билан ўчирди». (Баро) деди: «Улар шарт қилган нарсалар ичида шу бор эдики: улар (мусулмонлар) Маккага кириб, унда уч кун турадилар ва унга қурол билан кирмайдилар, фақат ғилофга солинган қурол билан. Мен Абу Ишоққа: ‹Ғилофга солинган қурол нима?› дедим. У: ‹Қин ва ундаги нарса› деди».