حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، وَأَحْمَدُ بْنُ جَنَابٍ الْمِصِّيصِيُّ، جَمِيعًا عَنْ عِيسَى بْنِ يُونُسَ، - وَاللَّفْظُ لإِسْحَاقَ - أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، أَخْبَرَنَا زَكَرِيَّاءُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ لَمَّا أُحْصِرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عِنْدَ الْبَيْتِ صَالَحَهُ أَهْلُ مَكَّةَ عَلَى أَنْ يَدْخُلَهَا فَيُقِيمَ بِهَا ثَلاَثًا وَلاَ يَدْخُلَهَا إِلاَّ بِجُلُبَّانِ السِّلاَحِ السَّيْفِ وَقِرَابِهِ . وَلاَ يَخْرُجَ بِأَحَدٍ مَعَهُ مِنْ أَهْلِهَا وَلاَ يَمْنَعَ أَحَدًا يَمْكُثُ بِهَا مِمَّنْ كَانَ مَعَهُ . قَالَ لِعَلِيٍّ " اكْتُبِ الشَّرْطَ بَيْنَنَا بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ " . فَقَالَ لَهُ الْمُشْرِكُونَ لَوْ نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ تَابَعْنَاكَ وَلَكِنِ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ . فَأَمَرَ عَلِيًّا أَنْ يَمْحَاهَا فَقَالَ عَلِيٌّ لاَ وَاللَّهِ لاَ أَمْحَاهَا . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرِنِي مَكَانَهَا " . فَأَرَاهُ مَكَانَهَا فَمَحَاهَا وَكَتَبَ " ابْنُ عَبْدِ اللَّهِ " . فَأَقَامَ بِهَا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ فَلَمَّا أَنْ كَانَ يَوْمُ الثَّالِثِ قَالُوا لِعَلِيٍّ هَذَا آخِرُ يَوْمٍ مِنْ شَرْطِ صَاحِبِكَ فَأْمُرْهُ فَلْيَخْرُجْ . فَأَخْبَرَهُ بِذَلِكَ فَقَالَ " نَعَمْ " . فَخَرَجَ . وَقَالَ ابْنُ جَنَابٍ فِي رِوَايَتِهِ مَكَانَ تَابَعْنَاكَ بَايَعْنَاكَ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим ал-Ҳанзалий ва Аҳмад ибн Жаноб ал-Мисссийсий, иккови Исо ибн Юнусдан — матн Ишоқники — ривоят қилдилар: бизга Исо ибн Юнус хабар берди, бизга Закариё Абу Ишоқдан, у Бародан хабар берди, у деди: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Байт олдида (киришдан) тўсиб қўйилганида, Макка аҳли у билан шу асосда сулҳ туздилар: у унга (Маккага) кириб, унда уч кун туради ва унга фақат ғилофга солинган қурол — қини билан қилич билан киради; унинг (Макка) аҳлидан бирор кишини ўзи билан олиб чиқмайди ва у билан келганлардан унда қолмоқчи бўлган бировни ман қилмайди. У Алийга: ‹Бизнинг ўртамиздаги шартни ёз: Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм. Бу Аллаҳнинг Расули Муҳаммад шу асосда келишиб битим қилган нарсадир› деди. Мушриклар унга: ‹Агар биз сени Аллаҳнинг Расули эканини билганимизда сенга эргашардик, лекин Муҳаммад ибн Абдуллаҳ деб ёз› дедилар. Шунда у Алийга уни ўчиришни буюрди. Алий: ‹Йўқ, Аллаҳга қасамки, мен уни ўчирмайман› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Менга унинг жойини кўрсат› деди. У жойини кўрсатди, шунда у (Набий) уни ўчирди ва ‹ибн Абдуллаҳ› деб ёзди. У унда уч кун турди. Учинчи кун бўлганда, улар Алийга: ‹Бу шеригингнинг шарти бўйича охирги кун, унга айтгин, чиқиб кетсин› дедилар. У буни унга (Набийга) хабар берди. У: ‹Ҳа› деди ва чиқди». Ибн Жаноб ўз ривоятида ‹тобеънока (сенга эргашардик)› ўрнига ‹бўйяънока (сенга байъат қилардик)› деди.