أَخْبَرَنَا عِمْرَانُ بْنُ يَزِيدَ، قَالَ أَنْبَأَنَا شُعَيْبٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَاهُ، يُحَدِّثُ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرًا، عَنْ حَجَّةِ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم ثُمَّ وَقَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى الصَّفَا يُهَلِّلُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَيَدْعُو بَيْنَ ذَلِكَ .
Бизга Имрон ибн Язид хабар бериб, деди: бизга Шуайб хабар бериб, деди: менга Ибн Журайж хабар бериб, деди: менга Жаъфар ибн Муҳаммад хабар бердики, у отасининг шундай ривоят қилаётганини эшитди: у Жобирдан, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳажи ҳақида (эшитди): Кейин Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Сафо устида туриб, Аллаҳ азза ва жаллани таҳлил қилар (ла илаҳа иллаллаҳ деб айтар) ва шу орада дуо қилардилар.