أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الْحَكَمِ، عَنْ شُعَيْبٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ الْهَادِ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَتَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَرْوَةَ فَصَعِدَ فِيهَا ثُمَّ بَدَا لَهُ الْبَيْتُ فَقَالَ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ " . قَالَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ ذَكَرَ اللَّهَ وَسَبَّحَهُ وَحَمِدَهُ ثُمَّ دَعَا بِمَا شَاءَ اللَّهُ فَعَلَ هَذَا حَتَّى فَرَغَ مِنَ الطَّوَافِ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Абдулҳакам хабар бериб, у Шуайбдан (ривоят қилди), у деди: бизга ал-Лайс хабар бериб, у Ибнул-Ҳоддан, у Жаъфар ибн Муҳаммаддан, у отасидан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Марвага келдилар, унга чиқдилар, сўнг Байт уларга кўриниб: «Ла илаҳа иллаллаҳу ваҳдаҳу ла шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува ала кулли шайъин қадир (Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ, У ёлғиз, Унинг шериги йўқ, мулк Уники ва ҳамд Уники, У ҳар нарсага қодирдир),» дедилар. Буни уч марта айтдилар. Сўнг Аллаҳни зикр қилиб, тасбеҳ ва ҳамд айтдилар, кейин Аллаҳ хоҳлаган нарсани сўраб дуо қилдилар. Бундай қилишни тавофни (саъйни) тугатгунларича (давом эттирдилар).