أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ فِرَاسٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، فِي رَجُلٍ تَزَوَّجَ امْرَأَةً فَمَاتَ وَلَمْ يَدْخُلْ بِهَا وَلَمْ يَفْرِضْ لَهَا قَالَ لَهَا الصَّدَاقُ وَعَلَيْهَا الْعِدَّةُ وَلَهَا الْمِيرَاثُ . فَقَالَ مَعْقِلُ بْنُ سِنَانٍ فَقَدْ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَضَى بِهِ فِي بِرْوَعَ بِنْتِ وَاشِقٍ .
Бизга Ишоқ ибн Мансур хабар берди, у деди: бизга Абдурраҳмон ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у Фиросдан, у аш-Шаъбийдан, у Масруқдан, у Абдуллаҳ (ибн Масъуд розияллаҳу анҳу)дан — бир аёлга уйланиб, сўнг у билан қовушмасдан ва унга (маҳр) белгиламасдан вафот этган киши ҳақида — (ривоят қилди). У: «Унга маҳр (берилади), унга идда (вожиб) ва унга мерос (тегади),» деди. Шунда Маъқил ибн Синон: «Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Бирвў бинт Вошиқ ҳақида шундай ҳукм қилганларини эшитганман,» деди.