أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ أُتِيَ فِي امْرَأَةٍ تَزَوَّجَهَا رَجُلٌ فَمَاتَ عَنْهَا وَلَمْ يَفْرِضْ لَهَا صَدَاقًا وَلَمْ يَدْخُلْ بِهَا فَاخْتَلَفُوا إِلَيْهِ قَرِيبًا مِنْ شَهْرٍ لاَ يُفْتِيهِمْ ثُمَّ قَالَ أَرَى لَهَا صَدَاقَ نِسَائِهَا لاَ وَكْسَ وَلاَ شَطَطَ وَلَهَا الْمِيرَاثُ وَعَلَيْهَا الْعِدَّةُ . فَشَهِدَ مَعْقِلُ بْنُ سِنَانٍ الأَشْجَعِيُّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَضَى فِي بِرْوَعَ بِنْتِ وَاشِقٍ بِمِثْلِ مَا قَضَيْتَ .
Бизга Аҳмад ибн Сулаймон хабар берди, у деди: бизга Язид ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у Мансурдан, у Иброҳимдан, у Алқамадан, у Абдуллаҳ (ибн Масъуд розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), унинг ҳузурига бир аёл (масаласи) келтирилди: бир киши унга уйланган, сўнг унга маҳр белгиламасдан ва у билан қовушмасдан, ундан (айрилиб) вафот этган эди. Улар бу ҳақда тахминан бир ойча унга қатнаб келишди, у уларга фатво бермади. Кейин у: «Мен унга тенгдошларининг маҳридек — кам ҳам эмас, ортиқ ҳам эмас — (маҳр) кўраман, унга мерос (тегади) ва унга идда (вожиб)дир,» деди. Шунда Маъқил ибн Синон ал-Ашжаъий: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Бирвў бинт Вошиқ ҳақида сен ҳукм қилгандек ҳукм қилган эдилар,» деб гувоҳлик берди.