أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قَالَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ أَبِي حُبَيْشٍ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ أَطْهُرُ أَفَأَدَعُ الصَّلاَةَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا ذَلِكِ عِرْقٌ وَلَيْسَتْ بِالْحِيضَةِ فَإِذَا أَقْبَلَتِ الْحِيضَةُ فَدَعِي الصَّلاَةَ وَإِذَا ذَهَبَ قَدْرُهَا فَاغْسِلِي عَنْكِ الدَّمَ وَصَلِّي " .
Бизга Қутайба хабар берди, Моликдан, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: «Фотима бинти Абу Ҳубайш Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: «Мен покланмаяпман; намозни тарк этайми?» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, бу (қон) томир(қони)дир, ҳайз эмас. Ҳайз келганда намозни тарк эт, унинг миқдори (одатдаги муддати) ўтиб кетганда эса қонни ўзингдан ювиб, намоз ўқи,» дедилар.»