أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ يَزِيدَ، عَنْ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيِّ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ أَبِي مُوسَى، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا تَوَاجَهَ الْمُسْلِمَانِ بِسَيْفَيْهِمَا فَقَتَلَ أَحَدُهُمَا صَاحِبَهُ فَهُمَا فِي النَّارِ " . قِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا الْقَاتِلُ فَمَا بَالُ الْمَقْتُولِ قَالَ " أَرَادَ قَتْلَ صَاحِبِهِ " .
Менга Муҳаммад ибн Исмоил ибн Иброҳим хабар берди, у Язиддан, у Сулаймон ат-Таймийдан, у ал-Ҳасандан, у Абу Мусо (розияллаҳу анҳу)дан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у: «Икки мусулмон ўз қиличлари билан бир-бирига рўбарў келса-ю, бири ўртоғини ўлдирса, улар иккови дўзахдадирлар,» дедилар. «Ё Расулаллаҳ, бу — ўлдиргани; ўлдирилганнинг ҳоли қандай бўлади?» дейилди. У: «У ўз ўртоғини ўлдиришни ирода қилган эди,» дедилар.