أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ غَزْوَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنْ حُسَيْنٍ، - يَعْنِي ابْنَ وَاقِدٍ - عَنْ عِلْبَاءَ بْنِ أَحْمَرَ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَحَضَرَ النَّحْرُ فَاشْتَرَكْنَا فِي الْبَعِيرِ عَنْ عَشْرَةٍ وَالْبَقَرَةِ عَنْ سَبْعَةٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдулазиз ибн Ғазвон хабар бериб, деди: бизга Фазл ибн Мусо, Ҳусайндан — яъни Ибн Воқид — у Илбў ибн Аҳмардан, у Икримадан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилиб), у деди: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бир сафарда эдик, Наҳр (Қурбон) куни етиб келди. Шунда биз туяга ўн киши бўлиб, сигирга етти киши бўлиб (қурбонликда) шерик бўлдик.»