442-ҳадисСунани Насоий · Ғусл ва таяммум китоби
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا دَاوُدُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ فَقُمْتُ عَنْ يَسَارِهِ فَجَعَلَنِي عَنْ يَمِينِهِ فَصَلَّى ثُمَّ اضْطَجَعَ وَرَقَدَ فَجَاءَهُ الْمُؤَذِّنُ فَصَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ مُخْتَصَرٌ .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга Довуд, Амрдан, у Курайбдан, у ибн Аббосдан ривоят қилдики, у деди: «Бир кеча Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан намоз ўқидим. Мен унинг чап томонида турдим, у мени ўнг томонига (ўтказиб) қўйди ва намоз ўқидилар. Сўнг ёнбошлаб ухладилар. Кейин олдиларига муаззин келди, бас, (туриб) намоз ўқидилар, таҳорат қилмадилар.» (Ҳадис) қисқартирилган.