أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ مِغْوَلٍ، عَنِ الزُّبَيْرِ بْنِ عَدِيٍّ، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ مُصَرِّفٍ، عَنْ مُرَّةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ لَمَّا أُسْرِيَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم انْتُهِيَ بِهِ إِلَى سِدْرَةِ الْمُنْتَهَى وَهِيَ فِي السَّمَاءِ السَّادِسَةِ وَإِلَيْهَا يَنْتَهِي مَا عُرِجَ بِهِ مِنْ تَحْتِهَا وَإِلَيْهَا يَنْتَهِي مَا أُهْبِطَ بِهِ مِنْ فَوْقِهَا حَتَّى يُقْبَضَ مِنْهَا قَالَ { إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ مَا يَغْشَى } قَالَ فَرَاشٌ مِنْ ذَهَبٍ فَأُعْطِيَ ثَلاَثًا الصَّلَوَاتُ الْخَمْسُ وَخَوَاتِيمُ سُورَةِ الْبَقَرَةِ وَيُغْفَرُ لِمَنْ مَاتَ مِنْ أُمَّتِهِ لاَ يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا الْمُقْحِمَاتُ .
Бизга Аҳмад ибн Сулаймон хабар берди, у деди: бизга Яҳё ибн Одам ривоят қилди, у деди: бизга Молик ибн Миғвал, Зубайр ибн Адийдан, у Талҳа ибн Мусаррифдан, у Муррадан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Исро қилинган вақтда у зот Сидратул-Мунтаҳога олиб борилди. У олтинчи осмонда бўлиб, ундан пастдан кўтарилган нарса унга етиб тўхтайди ва ундан юқоридан туширилган нарса унга етиб, ундан олинади. (Абдуллаҳ) деди: «Сидрани ўраб олган нарса ўраб олган вақтда» (оятини ўқиб): «(У) олтиндан бўлган капалаклар (эди),» деди. Бас, (Набийга соллаллаҳу алайҳи васаллам) учта нарса ато этилди: беш вақт намоз, Бақара сурасининг охирги (оятлари) ва умматидан Аллаҳга ҳеч нарсани шерик қилмай вафот этган кишига Муқҳимот (гуноҳлари) кечирилади.