حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ نَهَى عَنِ الْمُخَابَرَةِ وَالْمُزَابَنَةِ وَالْمُحَاقَلَةِ وَأَنْ يُبَاعَ الثَّمَرُ حَتَّى يَبْدُوَ صَلاَحُهُ وَأَنْ لاَ يُبَاعَ إِلاَّ بِالدَّنَانِيرِ وَالدَّرَاهِمِ وَرَخَّصَ فِي الْعَرَايَا .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у Ибн Журайждан, у Атодан (ривоят қилди): «Мен Жобир ибн Абдуллаҳни эшитдим, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у (зот) мухобарадан, музобанадан ва муҳоқаладан, ҳамда мевани салоҳияти (пишганлиги) маълум бўлгунча сотишдан, ва уни фақат динор ва дирҳамларга сотишдан бошқасини наҳй қилдилар (ман қилдилар), Ароё (сотуви)да эса рухсат бердилар.»