أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ أَنْبَأَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ عَبْدِ الأَعْلَى، أَنَّهُ سَمِعَ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ، يَقُولُ أَخْبَرَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ، أَنَّ رَجُلاً، وَقَعَ فِي أَبٍ كَانَ لَهُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَلَطَمَهُ الْعَبَّاسُ فَجَاءَ قَوْمُهُ فَقَالُوا لَيَلْطِمَنَّهُ كَمَا لَطَمَهُ . فَلَبِسُوا السِّلاَحَ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَصَعِدَ الْمِنْبَرَ فَقَالَ " أَيُّهَا النَّاسُ أَىُّ أَهْلِ الأَرْضِ تَعْلَمُونَ أَكْرَمُ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ " . فَقَالُوا أَنْتَ . فَقَالَ " إِنَّ الْعَبَّاسَ مِنِّي وَأَنَا مِنْهُ لاَ تَسُبُّوا مَوْتَانَا فَتُؤْذُوا أَحْيَاءَنَا " . فَجَاءَ الْقَوْمُ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ غَضَبِكَ اسْتَغْفِرْ لَنَا .
Бизга Аҳмад ибн Сулаймон хабар берди, у деди: бизга Убайдуллаҳ, Исроилдан, у Абдул-Аълодан хабар берди, у Саид ибн Жубайрдан эшитди, у: «Менга Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) хабар бердики, бир киши ўзининг жоҳилият давридаги (аллақачон вафот этган) отасини ҳақорат қилди, шунда Аббос уни шапалоқлаб урди. Унинг қавми келиб: «У Аббосни худди шундай шапалоқлаб урсин,» дейишди. Улар қурол-яроғ кийиб олдилар. Бу хабар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етиб борди. У минбарга чиқиб: «Эй инсонлар! Ер аҳлининг қайси бири Аллаҳ азза ва жалла ҳузурида энг карамли эканлигини биласизлар?» дедилар. Улар: «Сиздир,» дедилар. У: «Албатта Аббос мендан, мен ҳам унданман. Ўликларимизни сўкманглар, акс ҳолда тирикларимизга озор берасизлар,» дедилар. Шунда у қавм келиб: «Эй Расулуллаҳ! Ғазабингиздан Аллаҳдан паноҳ тилаймиз; биз учун (Аллаҳдан) мағфират сўранг,» дейишди,» дерди.»