أَخْبَرَنَا هِلاَلُ بْنُ الْعَلاَءِ بْنِ هِلاَلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ أَنْبَأَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، عَنْ طَاوُسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ قُتِلَ فِي عِمِّيَا أَوْ رِمِّيَا تَكُونُ بَيْنَهُمْ بِحَجَرٍ أَوْ سَوْطٍ أَوْ بِعَصًا فَعَقْلُهُ عَقْلُ خَطَإٍ وَمَنْ قَتَلَ عَمْدًا فَقَوَدُ يَدِهِ فَمَنْ حَالَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ لاَ يُقْبَلُ مِنْهُ صَرْفٌ وَلاَ عَدْلٌ " .
Бизга Ҳилол ибн ал-Алў ибн Ҳилол хабар берди, у деди: бизга Саид ибн Сулаймон ривоят қилди, у деди: бизга Сулаймон ибн Касир хабар берди, у деди: бизга Амр ибн Динор, Товусдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким кўр-кўрона (жанжалда) ёки ўқотишмада, улар орасида тош, қамчи ёки таёқ билан ўлдирилса, унинг дияти хато (ўлдириш) диятидир. Ким қасддан ўлдирса, унинг қўлига қасос (лозим). Ким у (қасос) билан унинг орасига тўсиқ бўлса, унга Аллаҳнинг, малоикаларнинг ва барча инсонларнинг лаънати бўлсин, ундан на сарф (нафл ибодат), на адл (фарз ибодат) қабул қилинмайди,» дедилар.»