أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ طَلْقِ بْنِ حَبِيبٍ، قَالَ عَشْرَةٌ مِنَ السُّنَّةِ السِّوَاكُ وَقَصُّ الشَّارِبِ وَالْمَضْمَضَةُ وَالاِسْتِنْشَاقُ وَتَوْفِيرُ اللِّحْيَةِ وَقَصُّ الأَظْفَارِ وَنَتْفُ الإِبْطِ وَالْخِتَانُ وَحَلْقُ الْعَانَةِ وَغَسْلُ الدُّبُرِ . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَحَدِيثُ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيِّ وَجَعْفَرِ بْنِ إِيَاسٍ أَشْبَهُ بِالصَّوَابِ مِنْ حَدِيثِ مُصْعَبِ بْنِ شَيْبَةَ وَمُصْعَبٌ مُنْكَرُ الْحَدِيثِ .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга Абу Авона Абу Бишрдан, у Талқ ибн Ҳабибдан ривоят қилди, у деди: Ўн нарса суннатдандир: мисвок, мўйловни қирқиш, оғизни чайиш, (сувни) бурунга тортиш, соқолни тўла (қўйиб) қолдириш, тирноқларни қирқиш, қўлтиқ тукини юлиш, хатна қилиш, ов сочини олиш ва орқани ювиш. Абу Абдурраҳмон (Насоий) деди: Сулаймон ат-Таймий ва Жаъфар ибн Иёснинг ҳадиси Мусъаб ибн Шайбанинг ҳадисига қараганда тўғриликка яқинроқдир, Мусъаб эса мункарул-ҳадис (ривоятларида ноёб хатолар бўлувчи)дир.