أَخْبَرَنَا هَارُونُ بْنُ زَيْدِ بْنِ يَزِيدَ بْنِ أَبِي الزَّرْقَاءِ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيِّ، وَإِبْرَاهِيمَ بْنِ مَيْسَرَةَ، قَالاَ سَمِعْنَا طَاوُسًا، يَقُولُ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى ابْنِ عُمَرَ قَالَ أَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ نَبِيذِ الْجَرِّ قَالَ نَعَمْ . زَادَ إِبْرَاهِيمُ فِي حَدِيثِهِ وَالدُّبَّاءِ .
Бизга Ҳорун ибн Зайд ибн Язид ибн Абуз-Зарқў хабар берди, у деди: менга отам ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба ривоят қилди, у Сулаймон ат-Таймий ва Иброҳим ибн Майсарадан (ривоят қилиб), улар иккаласи деди: биз Товусни шундай деяётганини эшитдик: бир киши Ибн Умарнинг олдига келди ва: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жарр (сопол кўза)да навиз тайёрлашдан қайтарганмилар?» деди. У: «Ҳа,» деди. Иброҳим ўз ҳадисида «ва дуббў (қовоқ идиш)дан» (деган сўзни) зиёда қилди.