أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ حُمَيْدَةَ بِنْتِ عُبَيْدِ بْنِ رِفَاعَةَ، عَنْ كَبْشَةَ بِنْتِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ أَبَا قَتَادَةَ، دَخَلَ عَلَيْهَا ثُمَّ ذَكَرَتْ كَلِمَةً مَعْنَاهَا فَسَكَبْتُ لَهُ وَضُوءًا فَجَاءَتْ هِرَّةٌ فَشَرِبَتْ مِنْهُ فَأَصْغَى لَهَا الإِنَاءَ حَتَّى شَرِبَتْ - قَالَتْ كَبْشَةُ - فَرَآنِي أَنْظُرُ إِلَيْهِ فَقَالَ أَتَعْجَبِينَ يَا ابْنَةَ أَخِي فَقُلْتُ نَعَمْ . قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّهَا لَيْسَتْ بِنَجَسٍ إِنَّمَا هِيَ مِنَ الطَّوَّافِينَ عَلَيْكُمْ وَالطَّوَّافَاتِ " .
Бизга Қутайба, Моликдан, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан, у Ҳумайда бинти Убайд ибн Рифўадан, у Кабша бинти Каъб ибн Моликдан хабар бердики, Абу Қатода унинг олдига кирди, сўнг у (Кабша) маъноси шундай бўлган бир сўзни зикр қилди: мен унга таҳорат (учун сув) қуйдим. Шунда бир мушук келиб, ундан ичди ва у (Абу Қатода) идишни унга (мушукка) эғди, токи у ичиб олди. Кабша деди: у (Абу Қатода) мени ўзига қараб турганимни кўриб: «Ҳайрон қолдингми, эй биродаримнинг қизи?» деди. Мен: «Ҳа,» дедим. У: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹У (мушук) нажас эмас, у фақат сизнинг атрофингизда айланиб юрувчи (жонивор)лардандир — эркаги ҳам, урғочиси ҳам,› дедилар,» деди.