أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْبَصْرِيُّ، عَنْ بِشْرِ بْنِ الْمُفَضَّلِ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ عَامِرٍ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الْمُغِيرَةِ، عَنِ الْمُغِيرَةِ، وَعَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ رَجُلٍ، حَتَّى رَدَّهُ إِلَى الْمُغِيرَةِ - قَالَ ابْنُ عَوْنٍ وَلاَ أَحْفَظُ حَدِيثَ ذَا مِنْ حَدِيثِ ذَا - أَنَّ الْمُغِيرَةَ قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ فَقَرَعَ ظَهْرِي بِعَصًا كَانَتْ مَعَهُ فَعَدَلَ وَعَدَلْتُ مَعَهُ حَتَّى أَتَى كَذَا وَكَذَا مِنَ الأَرْضِ فَأَنَاخَ ثُمَّ انْطَلَقَ . قَالَ فَذَهَبَ حَتَّى تَوَارَى عَنِّي ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ " أَمَعَكَ مَاءٌ " . وَمَعِي سَطِيحَةٌ لِي فَأَتَيْتُهُ بِهَا فَأَفْرَغْتُ عَلَيْهِ فَغَسَلَ يَدَيْهِ وَوَجْهَهُ وَذَهَبَ لِيَغْسِلَ ذِرَاعَيْهِ وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ شَامِيَّةٌ ضَيِّقَةُ الْكُمَّيْنِ فَأَخْرَجَ يَدَهُ مِنْ تَحْتِ الْجُبَّةِ فَغَسَلَ وَجْهَهُ وَذِرَاعَيْهِ وَذَكَرَ مِنْ نَاصِيَتِهِ شَيْئًا وَعِمَامَتِهِ شَيْئًا - قَالَ ابْنُ عَوْنٍ لاَ أَحْفَظُ كَمَا أُرِيدُ ثُمَّ مَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ - ثُمَّ قَالَ " حَاجَتَكَ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَيْسَتْ لِي حَاجَةٌ فَجِئْنَا وَقَدْ أَمَّ النَّاسَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ وَقَدْ صَلَّى بِهِمْ رَكْعَةً مِنْ صَلاَةِ الصُّبْحِ فَذَهَبْتُ لأُوذِنَهُ فَنَهَانِي فَصَلَّيْنَا مَا أَدْرَكْنَا وَقَضَيْنَا مَا سُبِقْنَا .
Бизга Муҳаммад ибн Иброҳим ал-Басрий, Бишр ибнул-Муфаззалдан, у Ибн Авндан, у Омир аш-Шаъбийдан, у Урва ибнул-Муғирадан, у Муғирадан; ва (яна) Муҳаммад ибн Сириндан, у бир кишидан, ҳатто уни Муғирага (санадини) етказгунча хабар берди — Ибн Авн деди: мен бу (ривоятни) бу (ривоятдан ажратиб) эслай олмайман — Муғира шундай деди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга сафарда эдик. У зот ўзларида бўлган таёқ билан елкамга урдилар, сўнг йўлдан четга бурилдилар, мен ҳам У зот билан бирга бурилдим, ҳатто ернинг фалон-фалон жойига етдилар. Сўнг (туяни) чўктириб, кейин (четга) кетдилар. (Муғира) деди: У зот мендан кўздан ғойиб бўлгунча кетдилар, сўнг келиб: «Сенинг ёнингда сув борми?» дедилар. Ёнимда бир териб идишим бор эди, мен уни У зотга келтирдим ва (сувни) устларига қуйдим. У зот қўлларини ва юзларини ювдилар, билакларини ювмоқчи бўлдилар, У зотнинг устларида енги тор шомликларнинг жуббаси бор эди. Сўнг У зот қўлларини жубба остидан чиқариб, юзларини ва билакларини ювдилар, пешона сочларидан бир оз ва салладан бир оз (масҳ қилганларини) зикр қилди — Ибн Авн деди: мен истаганимдек эслай олмайман — сўнг икки махси (хуфф) устига масҳ қилдилар. Кейин: «Ҳожатинг борми?» дедилар. Мен: «Ё Расулуллаҳ, менинг ҳожатим йўқ,» дедим. Сўнг биз келдик, одамларга Абдурраҳмон ибн Авф имом бўлиб, уларга субҳ (бомдод) намозидан бир ракъат ўқитиб бўлган эди. Мен унга (Набий келганларини) билдиргани бордим, аммо у мени ман қилди. Шундай қилиб биз етишганимизни ўқидик ва ўтиб кетганимизни қазо қилдик.