حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنِ الأَشْعَثِ، قَالَ كَانَ بَيْنِي وَبَيْنَ رَجُلٍ مِنَ الْيَهُودِ أَرْضٌ فَجَحَدَنِي فَقَدَّمْتُهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ لِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَلَكَ بَيِّنَةٌ " . قُلْتُ لاَ . قَالَ لِلْيَهُودِيِّ " احْلِفْ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذًا يَحْلِفَ وَيَذْهَبَ بِمَالِي . فَأَنْزَلَ اللَّهُ { إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ } إِلَى آخِرِ الآيَةِ .
Бизга Муҳаммад ибн Исо ривоят қилди, бизга Абу Муовия ривоят қилди, бизга ал-Аъмаш ривоят қилди, у Шақиқдан, у ал-Ашъасдан ривоят қилди, у деди: Менинг билан яҳудийлардан бир киши ўртасида ер (можароси) бор эди. У мени инкор қилди. Мен уни Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига олиб бордим. Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Далилинг борми?», дедилар. Мен: «Йўқ», дедим. У зот яҳудийга: «Қасам ич», дедилар. Мен: «Ё Расулуллаҳ, унда у қасам ичиб, менинг молимни олиб кетади», дедим. Шунда Аллаҳ шу оятни нозил қилди: ‹Албатта, Аллаҳга берган аҳдлари ва қасамларини... сотадиганлар› — то оят охиригача.