وَحَدَّثَنِي غَيْرُ، وَاحِدٍ، مِنْ أَصْحَابِنَا قَالُوا حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي أُوَيْسٍ، حَدَّثَنِي أَخِي، عَنْ سُلَيْمَانَ، - وَهُوَ ابْنُ بِلاَلٍ - عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي الرِّجَالِ، مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ أُمَّهُ، عَمْرَةَ بِنْتَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَتْ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، تَقُولُ سَمِعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَوْتَ خُصُومٍ بِالْبَابِ عَالِيَةً أَصْوَاتُهُمَا وَإِذَا أَحَدُهُمَا يَسْتَوْضِعُ الآخَرَ وَيَسْتَرْفِقُهُ فِي شَىْءٍ وَهُوَ يَقُولُ وَاللَّهِ لاَ أَفْعَلُ . فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَيْهِمَا فَقَالَ " أَيْنَ الْمُتَأَلِّي عَلَى اللَّهِ لاَ يَفْعَلُ الْمَعْرُوفَ " . قَالَ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَلَهُ أَىُّ ذَلِكَ أَحَبَّ .
Ва менга ашобимиздан бир неча киши ривоят қилиб: бизга Исмоил ибн Абу Увайс ривоят қилди, дедилар; менга акам Сулаймондан — у ибн Билол — у Яҳё ибн Саиддан, у Абу ар-Рижол Муҳаммад ибн Абдурраҳмондан ривоят қилдики, унинг онаси Амра бинт Абдурраҳмон деди: Мен Оишани шундай деяётганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эшик олдида овозлари баланд (кўтарилган) икки даъволашгувчининг товушини эшитди — улардан бири иккинчисидан бирор нарсада (қарздан) чегирма сўрар ва унга юмшоқлик (рифқ) қилишини истар, у эса: «Аллаҳга қасамки, қилмайман» дерди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларнинг олдига чиқиб: «Аллаҳ номи билан қасам ичиб, яхшилик (маъруф) қилмайман деган ким?!» деди. У (қасам ичган): «Мен, ё Расулуллаҳ; унга ўша (чегирма)нинг хоҳлагани бўлсин» деди.