حَدَّثَنَا حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَخْبَرَهُ عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ تَقَاضَى ابْنَ أَبِي حَدْرَدٍ دَيْنًا كَانَ لَهُ عَلَيْهِ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَسْجِدِ فَارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُهُمَا حَتَّى سَمِعَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي بَيْتِهِ فَخَرَجَ إِلَيْهِمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى كَشَفَ سِجْفَ حُجْرَتِهِ وَنَادَى كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ فَقَالَ " يَا كَعْبُ " . فَقَالَ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَأَشَارَ إِلَيْهِ بِيَدِهِ أَنْ ضَعِ الشَّطْرَ مِنْ دَيْنِكَ . قَالَ كَعْبٌ قَدْ فَعَلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قُمْ فَاقْضِهِ " .
Бизга Ҳармала ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб хабар берди, менга Юнус Ибн Шиҳобдан хабар берди, менга Абдуллаҳ ибн Каъб ибн Молик отасидан ривоят қилдики, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) даврида масжидда Ибн Абу Ҳадраддан ўзининг ундаги қарзини талаб қилди. Уларнинг овозлари кўтарилди, ҳатто Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни уйида (туриб) эшитди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларнинг олдига чиқиб, ҳужрасининг пардасини кўтарди ва Каъб ибн Моликни чақириб: «Эй Каъб!» деди. У: «Лаббай, ё Расулуллаҳ» деди. У қўли билан унга: «Қарзингдан ярмини тушир» деб ишора қилди. Каъб: «Қилдим, ё Расулуллаҳ» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Тур, унга (қолганини) ўтаб бер» деди.