حَدَّثَنَا فَرْوَةُ بْنُ أَبِي الْمَغْرَاءِ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُحِبُّ الْعَسَلَ وَالْحَلْوَاءَ، وَكَانَ إِذَا انْصَرَفَ مِنَ الْعَصْرِ دَخَلَ عَلَى نِسَائِهِ، فَيَدْنُو مِنْ إِحْدَاهُنَّ، فَدَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ بِنْتِ عُمَرَ، فَاحْتَبَسَ أَكْثَرَ مَا كَانَ يَحْتَبِسُ، فَغِرْتُ فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ فَقِيلَ لِي أَهْدَتْ لَهَا امْرَأَةٌ مِنْ قَوْمِهَا عُكَّةً مِنْ عَسَلٍ، فَسَقَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مِنْهُ شَرْبَةً، فَقُلْتُ أَمَا وَاللَّهِ لَنَحْتَالَنَّ لَهُ. فَقُلْتُ لِسَوْدَةَ بِنْتِ زَمْعَةَ إِنَّهُ سَيَدْنُو مِنْكِ، فَإِذَا دَنَا مِنْكِ فَقُولِي أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ لاَ. فَقُولِي لَهُ مَا هَذِهِ الرِّيحُ الَّتِي أَجِدُ مِنْكَ فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ فَقُولِي لَهُ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ. وَسَأَقُولُ ذَلِكَ، وَقُولِي أَنْتِ يَا صَفِيَّةُ ذَاكِ. قَالَتْ تَقُولُ سَوْدَةُ فَوَاللَّهِ مَا هُوَ إِلاَّ أَنْ قَامَ عَلَى الْبَابِ، فَأَرَدْتُ أَنْ أُبَادِيَهُ بِمَا أَمَرْتِنِي بِهِ فَرَقًا مِنْكِ، فَلَمَّا دَنَا مِنْهَا قَالَتْ لَهُ سَوْدَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ قَالَ " لاَ ". قَالَتْ فَمَا هَذِهِ الرِّيحُ الَّتِي أَجِدُ مِنْكَ. قَالَ " سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ ". فَقَالَتْ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ فَلَمَّا دَارَ إِلَىَّ قُلْتُ لَهُ نَحْوَ ذَلِكَ، فَلَمَّا دَارَ إِلَى صَفِيَّةَ قَالَتْ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ فَلَمَّا دَارَ إِلَى حَفْصَةَ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلاَ أَسْقِيكَ مِنْهُ. قَالَ " لاَ حَاجَةَ لِي فِيهِ ". قَالَتْ تَقُولُ سَوْدَةُ وَاللَّهِ لَقَدْ حَرَمْنَاهُ. قُلْتُ لَهَا اسْكُتِي.
Фарва ибн Абул Мағро, Али ибн Муширдан, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам асал ва ширинликни севардилар. Аср (намози)дан қайтганларида, хотинларининг олдига кириб, улардан бирига яқинлашардилар. Ҳафса бинти Умарнинг олдига кириб, одатда қолганларидан кўпроқ қолдилар (қолиб кетдилар). Мен рашк қилдим ва бу ҳақда сўрадим. Менга: Унга ўз қавмидан бир аёл асал косаси ҳадя қилди, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ундан бир қултум ичирди, дейилди. Мен: Аллаҳга қасам, биз унга бир ҳийла қиламиз, дедим ва Савда бинти Замъага: У сенга яқинлашади, сенга яқинлашганида: Мағофир еганмисиз? деб айт, у сенга албатта: Йўқ, дейди; унга: Мен сендан сезаётган бу ҳид нима? деб айт, у сенга албатта: Ҳафса менга бир қултум асал ичирди, дейди; унга: Унинг асалариси (озиқ топган) урфут (ёмон ҳидли ўт)дан ебди, деб айт. Мен ҳам шундай дейман, сен ҳам, эй Сафия, шундай де, дедим. Савда айтди: Аллаҳга қасам, у эшикда туриши билан, мен сендан қўрқиб, сен менга буюрган нарсани унга айтишга ошиқдим. У (Набий) унга яқинлашганида, Савда унга: Эй Расулуллаҳ, мағофир еганмисиз? деди. У: «Йўқ» дедилар. У: Мен сиздан сезаётган бу ҳид нима? деди. У: «Ҳафса менга бир қултум асал ичирди» дедилар. У: Унинг асалариси урфут(ўт)дан ебди, деди. (Набий) менга навбат билан келганида, мен унга шунга ўхшаш айтдим. Сафияга келганида, у ҳам унга шунинг ўхшашини айтди. Ҳафсага келганида, у: Эй Расулуллаҳ, сизга ундан ичирмайинми? деди. У: «Менга унга ҳожат йўқ» дедилар. Савда: Аллаҳга қасам, биз уни (асални) (у кишига) ҳаром қилдик, деди. Мен унга: Жим бўл, дедим.