حَدَّثَنِي الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ صَبَّاحٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ زَعَمَ عَطَاءٌ أَنَّهُ سَمِعَ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَمْكُثُ عِنْدَ زَيْنَبَ ابْنَةِ جَحْشٍ، وَيَشْرَبُ عِنْدَهَا عَسَلاً، فَتَوَاصَيْتُ أَنَا وَحَفْصَةُ أَنَّ أَيَّتَنَا دَخَلَ عَلَيْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلْتَقُلْ إِنِّي أَجِدُ مِنْكَ رِيحَ مَغَافِيرَ، أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَدَخَلَ عَلَى إِحْدَاهُمَا فَقَالَتْ لَهُ ذَلِكَ، فَقَالَ " لاَ بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً عِنْدَ زَيْنَبَ ابْنَةِ جَحْشٍ وَلَنْ أَعُودَ لَهُ ". فَنَزَلَتْ {يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ} إِلَى {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ} لِعَائِشَةَ وَحَفْصَةَ {وَإِذْ أَسَرَّ النَّبِيُّ إِلَى بَعْضِ أَزْوَاجِهِ} لِقَوْلِهِ " بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً ".
Ҳасан ибн Муҳаммад ибн Саббоҳ, Ҳажжождан, у Ибн Журайждан ривоят қилади: Ато унга — у Убайд ибн Умайрни эшитди деб — айтди: Мен Оишани (розияллаҳу анҳо) эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Зайнаб бинти Жаҳшнинг олдида (узоқ) қолар ва унинг олдида асал ичардилар. Мен ва Ҳафса келишиб олдик: қайсимизнинг олдига Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кирсалар: Мен сиздан мағофир (ёмон ҳидли) ҳидини сезяпман, мағофир еганмисиз? десин. У улардан бирининг олдига кирди, у унга буни айтди. У: «Йўқ, балки мен Зайнаб бинти Жаҳшнинг олдида асал ичдим, бошқа унга қайтмайман» дедилар. Шунда «Эй Набий, Аллаҳ сенга ҳалол қилган нарсани нега ҳаром қиласан» дан то «Агар иккалангиз Аллаҳга тавба қилсангиз» гача (оят) Оиша ва Ҳафса ҳақида (нозил бўлди); «Ва ўшанда Набий ўз завжаларидан бирига бир (сирни) яширин айтганида» — унинг «Балки мен асал ичдим» деган сўзи сабабли.