أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ حَجَّاجٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، أَنَّهُ سَمِعَ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَمْكُثُ عِنْدَ زَيْنَبَ وَيَشْرَبُ عِنْدَهَا عَسَلاً فَتَوَاصَيْتُ وَحَفْصَةَ أَيَّتُنَا مَا دَخَلَ عَلَيْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلْتَقُلْ إِنِّي أَجِدُ مِنْكَ رِيحَ مَغَافِيرَ فَدَخَلَ عَلَى إِحْدَاهُمَا فَقَالَتْ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً عِنْدَ زَيْنَبَ - وَقَالَ - لَنْ أَعُودَ لَهُ " . فَنَزَلَ { يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ } { إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ } لِعَائِشَةَ وَحَفْصَةَ { وَإِذْ أَسَرَّ النَّبِيُّ إِلَى بَعْضِ أَزْوَاجِهِ حَدِيثًا } لِقَوْلِهِ " بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاَ " . كُلُّهُ فِي حَدِيثِ عَطَاءٍ .
Бизга Қутайба, Ҳажжождан, у Ибн Журайждан, у Атодан хабар берди (яъники) у Убайд ибн Умайрнинг шундай деганини эшитган: мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хотинлари Оиша (розияллаҳу анҳо)дан эшитдимки, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зайнабнинг олдида турар ва унинг олдида асал ичар эдилар. Шунда мен ва Ҳафса ўзаро аҳдлашдик: қайсимизнинг олдимизга Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кирсалар, у: «Мен сендан мағофир ҳидини сезяпман,» десин (деб). У иккисидан бирининг олдига кирдилар, у эса буни унга айтди. Шунда у: «Йўқ, балки мен Зайнабнинг олдида асал ичган эдим,» дедилар ва: «Энди уни бошқа қайтармайман,» дедилар. Шунда «Эй Набий! Нега Аллаҳ сенга ҳалол қилган нарсани ҳаром қиласан?» (Таҳрим сураси, 1) (ояти), Оиша ва Ҳафса ҳақида «Агар сиз икковингиз Аллаҳга тавба қилсангиз...» (Таҳрим сураси, 4) (ояти ва) Набийнинг «Йўқ, балки мен асал ичган эдим,» деган сўзлари ҳақида «Набий ўз хотинларидан бирига (сир тутиб) бир сўзни айтган эди...» (Таҳрим сураси, 3) (ояти) нозил бўлди. Буларнинг барчаси Атонинг ҳадисида (келган)дир.