أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الزَّعْفَرَانِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، أَنَّهُ سَمِعَ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، تَزْعُمُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَمْكُثُ عِنْدَ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ فَيَشْرَبُ عِنْدَهَا عَسَلاً فَتَوَاصَيْتُ أَنَا وَحَفْصَةُ أَنَّ أَيَّتَنَا دَخَلَ عَلَيْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلْتَقُلْ إِنِّي أَجِدُ مِنْكَ رِيحَ مَغَافِيرَ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَدَخَلَ عَلَى إِحْدَاهُمَا فَقَالَتْ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " لاَ بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً عِنْدَ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ وَلَنْ أَعُودَ لَهُ " . فَنَزَلَتْ { يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ } { إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ } لِعَائِشَةَ وَحَفْصَةَ { وَإِذْ أَسَرَّ النَّبِيُّ إِلَى بَعْضِ أَزْوَاجِهِ حَدِيثًا } لِقَوْلِهِ " بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً " .
Бизга ал-Ҳасан ибн Муҳаммад аз-Заъфароний хабар берди, у деди: бизга Ҳажжож ривоят қилди, ибн Журайждан, у Атодан (ривоят қилдики), у Убайд ибн Умайрнинг бундай деяётганини эшитди: мен Оишанинг бундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зайнаб бинт Жаҳшнинг ҳузурида туриб, унинг ёнида асал ичар эдилар. Мен ва Ҳафса келишиб олдикки, қайси биримизнинг олдига Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кирсалар: «Мен сиздан мағофир ҳидини сезаяпман, мағофир едингизми?» десин. Шунда У зот улардан бирининг олдига кирдилар, у эса шуни айтди. У зот: «Йўқ, балки мен Зайнаб бинт Жаҳшнинг ёнида асал ичган эдим, аммо энди уни бошқа қайтармайман,» дедилар. Шунда «Эй Набий, Аллаҳ сенга ҳалол қилган нарсани нега ҳаром қиласан» (ояти нозил бўлди), Оиша ва Ҳафса ҳақида «Агар икковингиз Аллаҳга тавба қилсангиз» (деб нозил бўлди), «Эсланг, Набий ўз аёлларидан бирига бир сирни айтган эди» (ояти эса) У зотнинг: «Балки мен асал ичган эдим,» деган сўзлари ҳақидадир.