أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَنَسٌ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عِنْدَ إِحْدَى أُمَّهَاتِ الْمُؤْمِنِينَ فَأَرْسَلَتْ أُخْرَى بِقَصْعَةٍ فِيهَا طَعَامٌ فَضَرَبَتْ يَدَ الرَّسُولِ فَسَقَطَتِ الْقَصْعَةُ فَانْكَسَرَتْ فَأَخَذَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْكِسْرَتَيْنِ فَضَمَّ إِحْدَاهُمَا إِلَى الأُخْرَى فَجَعَلَ يَجْمَعُ فِيهَا الطَّعَامَ وَيَقُولُ " غَارَتْ أُمُّكُمْ كُلُوا " . فَأَكَلُوا فَأَمْسَكَ حَتَّى جَاءَتْ بِقَصْعَتِهَا الَّتِي فِي بَيْتِهَا فَدَفَعَ الْقَصْعَةَ الصَّحِيحَةَ إِلَى الرَّسُولِ وَتَرَكَ الْمَكْسُورَةَ فِي بَيْتِ الَّتِي كَسَرَتْهَا .
Бизга Муҳаммад ибнул-Мусанно хабар берди, у деди: бизга Холид ривоят қилди, у деди: бизга Ҳумайд ривоят қилди, у деди: бизга Анас ривоят қилди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) онаий мўминлардан бирининг ҳузурида эдилар. Шунда бошқа бири ичида таом бўлган ёғоч товоқни юборди. (Биринчи аёл) Расулнинг (хизматкорининг) қўлига урди, товоқ тушиб синди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) икки бўлакни олиб, бирини иккинчисига қўшдилар ва унга таомни йиға бошлаб: «Онангиз рашк қилди, еяверинглар,» дедилар. Улар едилар. Сўнг У зот ўз уйидаги товоғини олиб келгунига қадар ушлаб турдилар ва соғ товоқни (хабар келтирган) элчига бериб, синган товоқни уни синдирган аёлнинг уйида қолдирдилар.
أَخْبَرَنَا الرَّبِيعُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَسَدُ بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، أَنَّهَا - يَعْنِي - أَتَتْ بِطَعَامٍ فِي صَحْفَةٍ لَهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ فَجَاءَتْ عَائِشَةُ مُتَّزِرَةً بِكِسَاءٍ وَمَعَهَا فِهْرٌ فَفَلَقَتْ بِهِ الصَّحْفَةَ فَجَمَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ فِلْقَتَىِ الصَّحْفَةِ وَيَقُولُ " كُلُوا غَارَتْ أُمُّكُمْ " . مَرَّتَيْنِ ثُمَّ أَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَحْفَةَ عَائِشَةَ فَبَعَثَ بِهَا إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ وَأَعْطَى صَحْفَةَ أُمِّ سَلَمَةَ عَائِشَةَ .
Бизга ар-Робиъ ибн Сулаймон хабар берди, у деди: бизга Асад ибн Мусо ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммод ибн Салама ривоят қилди, Собитдан, у Абул-Мутаваккилдан, у Умм Саламадан (ривоят қилдики), у — яъни — ўз товоғида таом билан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ва У зотнинг саҳобаларининг олдига келди. Шунда Оиша жун чопон ўраб олган ҳолда, қўлида тош билан келди ва у билан товоқни уриб синдирди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) товоқнинг икки бўлагини бирлаштирдилар ва: «Еяверинглар, онангиз рашк қилди,» деб икки марта айтдилар. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Оишанинг товоғини олиб, уни Умм Саламага юбордилар ва Умм Саламанинг товоғини Оишага бердилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ فُلَيْتٍ، عَنْ جَسْرَةَ بِنْتِ دِجَاجَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ مَا رَأَيْتُ صَانِعَةَ طَعَامٍ مِثْلَ صَفِيَّةَ أَهْدَتْ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِنَاءً فِيهِ طَعَامٌ فَمَا مَلَكْتُ نَفْسِي أَنْ كَسَرْتُهُ فَسَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنْ كَفَّارَتِهِ فَقَالَ " إِنَاءٌ كَإِنَاءٍ وَطَعَامٌ كَطَعَامٍ " .
Бизга Муҳаммад ибнул-Мусанно хабар берди, Абдурраҳмондан, у Суфёндан, у Фулайтдан, у Жасра бинт Дижожадан, у Оишадан (ривоят қилди), у деди: мен Сафиядек таом тайёрловчини кўрмадим. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га ичида таом бўлган идишни ҳадя қилди. Мен ўзимни тутиб туролмай уни синдириб қўйдим. Сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан унинг каффорати ҳақида сўрадим. У зот: «Идиш ўрнига (шунга ўхшаш) идиш, таом ўрнига (шунга ўхшаш) таом,» дедилар.
أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الزَّعْفَرَانِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، أَنَّهُ سَمِعَ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، تَزْعُمُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَمْكُثُ عِنْدَ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ فَيَشْرَبُ عِنْدَهَا عَسَلاً فَتَوَاصَيْتُ أَنَا وَحَفْصَةُ أَنَّ أَيَّتَنَا دَخَلَ عَلَيْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلْتَقُلْ إِنِّي أَجِدُ مِنْكَ رِيحَ مَغَافِيرَ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَدَخَلَ عَلَى إِحْدَاهُمَا فَقَالَتْ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " لاَ بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً عِنْدَ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ وَلَنْ أَعُودَ لَهُ " . فَنَزَلَتْ { يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ } { إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ } لِعَائِشَةَ وَحَفْصَةَ { وَإِذْ أَسَرَّ النَّبِيُّ إِلَى بَعْضِ أَزْوَاجِهِ حَدِيثًا } لِقَوْلِهِ " بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً " .
Бизга ал-Ҳасан ибн Муҳаммад аз-Заъфароний хабар берди, у деди: бизга Ҳажжож ривоят қилди, ибн Журайждан, у Атодан (ривоят қилдики), у Убайд ибн Умайрнинг бундай деяётганини эшитди: мен Оишанинг бундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зайнаб бинт Жаҳшнинг ҳузурида туриб, унинг ёнида асал ичар эдилар. Мен ва Ҳафса келишиб олдикки, қайси биримизнинг олдига Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кирсалар: «Мен сиздан мағофир ҳидини сезаяпман, мағофир едингизми?» десин. Шунда У зот улардан бирининг олдига кирдилар, у эса шуни айтди. У зот: «Йўқ, балки мен Зайнаб бинт Жаҳшнинг ёнида асал ичган эдим, аммо энди уни бошқа қайтармайман,» дедилар. Шунда «Эй Набий, Аллаҳ сенга ҳалол қилган нарсани нега ҳаром қиласан» (ояти нозил бўлди), Оиша ва Ҳафса ҳақида «Агар икковингиз Аллаҳга тавба қилсангиз» (деб нозил бўлди), «Эсланг, Набий ўз аёлларидан бирига бир сирни айтган эди» (ояти эса) У зотнинг: «Балки мен асал ичган эдим,» деган сўзлари ҳақидадир.
أَخْبَرَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ يُونُسَ بْنِ مُحَمَّدٍ، حَرَمِيٌّ - هُوَ لَقَبُهُ - قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَتْ لَهُ أَمَةٌ يَطَؤُهَا فَلَمْ تَزَلْ بِهِ عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ حَتَّى حَرَّمَهَا عَلَى نَفْسِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ } إِلَى آخِرِ الآيَةِ .
Менга Иброҳим ибн Юнус ибн Муҳаммад — Ҳарамий, бу унинг лақаби — хабар берди, у деди: бизга отам ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммод ибн Салама ривоят қилди, Собитдан, у Анасдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг бир чўриси бор эди, у билан яқинлик қилар эдилар. Оиша ва Ҳафса У зотни қўймай, охири уни ўзига ҳаром қилиб қўйдилар. Шунда Аллаҳ азза ва жалла: «Эй Набий, Аллаҳ сенга ҳалол қилган нарсани нега ҳаром қиласан» — оятнинг охиригача — (деб) нозил қилди.
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَحْيَى، - هُوَ ابْنُ سَعِيدٍ الأَنْصَارِيُّ - عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الْوَلِيدِ بْنِ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، أَنَّ عَائِشَةَ، قَالَتِ الْتَمَسْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَدْخَلْتُ يَدِي فى شَعْرِهِ فَقَالَ " قَدْ جَاءَكِ شَيْطَانُكِ " . فَقُلْتُ أَمَا لَكَ شَيْطَانٌ فَقَالَ " بَلَى وَلَكِنَّ اللَّهَ أَعَانَنِي عَلَيْهِ فَأَسْلَمَ " .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга ал-Лайс ривоят қилди, Яҳёдан — у ибн Саид ал-Ансорийдир — у Убада ибнул-Валид ибн Убада ибнис-Сомитдан (ривоят қилдики), Оиша деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни изладим ва қўлимни У зотнинг сочларига теккиздим. Шунда У зот: «Сенинг шайтонинг сенга келди,» дедилар. Мен: «Сизнинг шайтонингиз йўқми?» дедим. У зот: «Бор, лекин Аллаҳ менга унга қарши ёрдам берди, шу сабабли у (шайтон) бўйсунди,» дедилар.
أَخْبَرَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَسَنِ الْمِقْسَمِيُّ، عَنْ حَجَّاجٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ فَقَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ فَظَنَنْتُ أَنَّهُ ذَهَبَ إِلَى بَعْضِ نِسَائِهِ فَتَجَسَّسْتُهُ فَإِذَا هُوَ رَاكِعٌ أَوْ سَاجِدٌ يَقُولُ " سُبْحَانَكَ وَبِحَمْدِكَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ " . فَقُلْتُ بِأَبِي وَأُمِّي إِنَّكَ لَفِي شَأْنٍ وَإِنِّي لَفِي شَأْنٍ آخَرَ .
Менга Иброҳим ибнул-Ҳасан ал-Миқсамий хабар берди, Ҳажжождан, у ибн Журайждан, у Атодан, (у деди:) менга ибн Абу Мулайка хабар берди, Оишадан, у деди: бир кечаси мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни топа олмадим ва У зот аёлларидан бирининг олдига кетган деб ўйладим. Уни қидириб бордим, қарасам, У рукуъ ёки саждада туриб: «Субҳонака ва биҳамдика, ло илаҳа илла анта (Сен поксан ва ҳамдинг билан, Сендан ўзга илоҳ йўқ),» деяр эдилар. Мен: «Отам ва онам сенга фидо бўлсин, сен бир ишдасан, мен эса бошқа бир ишдаман,» дедим.
أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، { عَنْ عَطَاءٍ، } قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، أَنَّ عَائِشَةَ، قَالَتِ افْتَقَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ فَظَنَنْتُ أَنَّهُ ذَهَبَ إِلَى بَعْضِ نِسَائِهِ فَتَجَسَّسْتُ ثُمَّ رَجَعْتُ فَإِذَا هُوَ رَاكِعٌ أَوْ سَاجِدٌ يَقُولُ " سُبْحَانَكَ وَبِحَمْدِكَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ " . فَقُلْتُ بِأَبِي وَأُمِّي إِنَّكَ لَفِي شَأْنٍ وَإِنِّي لَفِي آخَرَ .
Бизга Ишоқ ибн Мансур хабар берди, у деди: бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, у деди: бизга ибн Журайж хабар берди, Атодан, у деди: менга ибн Абу Мулайка хабар бердики, Оиша деди: бир кечаси мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни топа олмадим ва У зот аёлларидан бирининг олдига кетган деб ўйладим. Уни қидирдим, сўнг қайтдим, қарасам, У рукуъ ёки саждада туриб: «Субҳонака ва биҳамдика, ло илаҳа илла анта (Сен поксан ва ҳамдинг билан, Сендан ўзга илоҳ йўқ),» деяр эдилар. Мен: «Отам ва онам сенга фидо бўлсин, сен бир ишдасан, мен эса бошқа бир ишдаман,» дедим.
أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَثِيرٍ، أَنَّهُ سَمِعَ مُحَمَّدَ بْنَ قَيْسٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، تَقُولُ أَلاَ أُحَدِّثُكُمْ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَعَنِّي قُلْنَا بَلَى . قَالَتْ لَمَّا كَانَتْ لَيْلَتِي انْقَلَبَ فَوَضَعَ نَعْلَيْهِ عِنْدَ رِجْلَيْهِ وَوَضَعَ رِدَاءَهُ وَبَسَطَ إِزَارَهُ عَلَى فِرَاشِهِ وَلَمْ يَلْبَثْ إِلاَّ رَيْثَمَا ظَنَّ أَنِّي قَدْ رَقَدْتُ ثُمَّ انْتَعَلَ رُوَيْدًا وَأَخَذَ رِدَاءَهُ رُوَيْدًا ثُمَّ فَتَحَ الْبَابَ رُوَيْدًا وَخَرَجَ وَأَجَافَهُ رُوَيْدًا وَجَعَلْتُ دِرْعِي فِي رَأْسِي فَاخْتَمَرْتُ وَتَقَنَّعْتُ إِزَارِي وَانْطَلَقْتُ فِي إِثْرِهِ حَتَّى جَاءَ الْبَقِيعَ فَرَفَعَ يَدَيْهِ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ وَأَطَالَ الْقِيَامَ ثُمَّ انْحَرَفَ وَانْحَرَفْتُ فَأَسْرَعَ فَأَسْرَعْتُ فَهَرْوَلَ فَهَرْوَلْتُ فَأَحْضَرَ فَأَحْضَرْتُ وَسَبَقْتُهُ فَدَخَلْتُ وَلَيْسَ إِلاَّ أَنِ اضْطَجَعْتُ فَدَخَلَ فَقَالَ " مَا لَكِ يَا عَائِشُ رَابِيَةً " . قَالَ سُلَيْمَانُ حَسِبْتُهُ قَالَ حَشْيَا قَالَ " لَتُخْبِرِنِّي أَوْ لَيُخْبِرَنِّي اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي فَأَخْبَرْتُهُ الْخَبَرَ قَالَ " أَنْتِ السَّوَادُ الَّذِي رَأَيْتُ أَمَامِي " . قُلْتُ نَعَمْ - قَالَتْ - فَلَهَدَنِي لَهْدَةً فِي صَدْرِي أَوْجَعَتْنِي . قَالَ " أَظَنَنْتِ أَنْ يَحِيفَ اللَّهُ عَلَيْكِ وَرَسُولُهُ " . قَالَتْ مَهْمَا يَكْتُمِ النَّاسُ فَقَدْ عَلِمَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ . قَالَ " نَعَمْ - قَالَ - فَإِنَّ جِبْرِيلَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَتَانِي حِينَ رَأَيْتِ وَلَمْ يَكُنْ يَدْخُلُ عَلَيْكِ وَقَدْ وَضَعْتِ ثِيَابَكِ فَنَادَانِي فَأَخْفَى مِنْكِ فَأَجَبْتُهُ وَأَخْفَيْتُهُ مِنْكِ وَظَنَنْتُ أَنَّكِ قَدْ رَقَدْتِ فَكَرِهْتُ أَنْ أُوقِظَكِ وَخَشِيتُ أَنْ تَسْتَوْحِشِي فَأَمَرَنِي أَنْ آتِيَ أَهْلَ الْبَقِيعِ فَأَسْتَغْفِرَ لَهُمْ " . خَالَفَهُ حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ فَقَالَ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ قَيْسٍ .
Бизга Сулаймон ибн Довуд хабар берди, у деди: бизга ибн Ваҳб хабар берди, у деди: менга ибн Журайж хабар берди, Абдуллаҳ ибн Касирдан (ривоят қилдики), у Муҳаммад ибн Қайснинг бундай деяётганини эшитди: мен Оишанинг бундай деганини эшитдим: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳақида ва ўзим ҳақимда сизларга айтиб бермайми? Биз: «Албатта (айтинг),» дедик. У деди: менинг навбатим келганида У зот (уйга) қайтиб келдилар, наълайнларини оёқлари ёнига қўйдилар, ридоларини ечиб, изорларини тўшакларига ёйдилар. Мен ухлаб қолдим деб ўйлаганларича ўтирмай, наълайнларини оҳиста кийиб, ридоларини оҳиста олдилар, сўнг эшикни оҳиста очиб, чиқдилар ва уни оҳиста ёпдилар. Мен кўйлагимни бошимга олиб, рўмол ўраб, изоримни ёпиндим ва У зотнинг орқаларидан йўлга тушдим, ҳатто У Бақеъга келдилар. (У зот) қўлларини уч марта кўтардилар ва узоқ тик турдилар. Сўнг бурилиб (қайтдилар), мен ҳам бурилдим. У зот тезлашдилар, мен ҳам тезлашдим. У югурдилар, мен ҳам югурдим. У елиб бордилар, мен ҳам елиб бордим ва У зотдан ўзиб (уйга) кирдим. Мен ётиб олишим биланоқ У зот кириб: «Эй Оиш, нега зўриқиб турибсан?» дедилар. Сулаймон деди: ўйлайманки, у (рови) «ҳансираб» деди. У зот: «Менга айтасанми ёки менга (энг) Латиф, (энг) Хабардор (Аллаҳ) хабар беради,» дедилар. Мен: «Эй Аллаҳнинг Расули, отам ва онам сенга фидо бўлсин,» дедим ва У зотга воқеани айтиб бердим. У зот: «Сен олдимда кўрган қора нарса ўзингмидинг?» дедилар. Мен: «Ҳа,» дедим. У деди: шунда У зот кўкрагимга шундай туртдиларки, менга оғриқ берди. У зот: «Аллаҳ ва Унинг Расули сенга зулм қилади деб ўйладингми?» дедилар. У деди: мен: «Одамлар нимани яширсалар ҳам, Аллаҳ азза ва жалла уни билади,» дедим. У зот: «Ҳа,» дедилар. У: «Сен кўрганингда Жибрил алайҳиссалом менга келди, аммо сен кийимингни ечиб қўйганинг учун у сенинг олдингга кирмади. У менга нидо қилди ва сендан яширди. Мен унга жавоб бердим ва уни сендан яширдим. Мен сен ухлаб қолди деб ўйладим ва сени уйғотишни хуш кўрмадим ҳамда ёлғиз қолиб қўрқиб кетишингдан хавфсирадим. Сўнг у менга Бақеъ аҳлига бориб, улар учун мағфират сўрашимни буюрди,» дедилар. Ҳажжож ибн Муҳаммад унга мухолиф бўлиб: ибн Журайждан, у ибн Абу Мулайкадан, у Муҳаммад ибн Қайсдан, деб (ривоят) қилди.
حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ سَعِيدِ بْنِ مُسْلَّمٍ الْمِصِّيصِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ مُحَمَّدَ بْنَ قَيْسِ بْنِ مَخْرَمَةَ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، تُحَدِّثُ قَالَتْ أَلاَ أُحَدِّثُكُمْ عَنِّي وَعَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قُلْنَا بَلَى . قَالَتْ لَمَّا كَانَتْ لَيْلَتِي الَّتِي هُوَ عِنْدِي تَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم انْقَلَبَ فَوَضَعَ نَعْلَيْهِ عِنْدَ رِجْلَيْهِ وَوَضَعَ رِدَاءَهُ وَبَسَطَ طَرَفَ إِزَارِهِ عَلَى فِرَاشِهِ فَلَمْ يَلْبَثْ إِلاَّ رَيْثَمَا ظَنَّ أَنِّي قَدْ رَقَدْتُ ثُمَّ انْتَعَلَ رُوَيْدًا وَأَخَذَ رِدَاءَهُ رُوَيْدًا ثُمَّ فَتَحَ الْبَابَ رُوَيْدًا وَخَرَجَ وَأَجَافَهُ رُوَيْدًا وَجَعَلْتُ دِرْعِي فِي رَأْسِي وَاخْتَمَرْتُ وَتَقَنَّعْتُ إِزَارِي فَانْطَلَقْتُ فِي إِثْرِهِ حَتَّى جَاءَ الْبَقِيعَ فَرَفَعَ يَدَيْهِ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ وَأَطَالَ الْقِيَامَ ثُمَّ انْحَرَفَ فَانْحَرَفْتُ فَأَسْرَعَ فَأَسْرَعْتُ فَهَرْوَلَ فَهَرْوَلْتُ فَأَحْضَرَ فَأَحْضَرْتُ وَسَبَقْتُهُ فَدَخَلْتُ فَلَيْسَ إِلاَّ أَنِ اضْطَجَعْتُ فَدَخَلَ فَقَالَ " مَا لَكِ يَا عَائِشَةُ حَشْيَا رَابِيَةً " . قَالَتْ لاَ . قَالَ " لَتُخْبِرِنِّي أَوْ لَيُخْبِرَنِّي اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي فَأَخْبَرْتُهُ الْخَبَرَ . قَالَ " فَأَنْتِ السَّوَادُ الَّذِي رَأَيْتُهُ أَمَامِي " . قَالَتْ نَعَمْ - قَالَتْ - فَلَهَدَنِي فِي صَدْرِي لَهْدَةً أَوْجَعَتْنِي ثُمَّ قَالَ " أَظَنَنْتِ أَنْ يَحِيفَ اللَّهُ عَلَيْكِ وَرَسُولُهُ " . قَالَتْ مَهْمَا يَكْتُمِ النَّاسُ فَقَدْ عَلِمَهُ اللَّهُ . قَالَ " نَعَمْ - قَالَ - فَإِنَّ جِبْرِيلَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَتَانِي حِينَ رَأَيْتِ وَلَمْ يَكُنْ يَدْخُلُ عَلَيْكِ وَقَدْ وَضَعْتِ ثِيَابَكِ فَنَادَانِي فَأَخْفَى مِنْكِ فَأَجَبْتُهُ فَأَخْفَيْتُ مِنْكِ فَظَنَنْتُ أَنْ قَدْ رَقَدْتِ وَخَشِيتُ أَنْ تَسْتَوْحِشِي فَأَمَرَنِي أَنْ آتِيَ أَهْلَ الْبَقِيعِ فَأَسْتَغْفِرَ لَهُمْ " . رَوَاهُ عَاصِمٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرٍ عَنْ عَائِشَةَ عَلَى غَيْرِ هَذَا اللَّفْظِ .
Бизга Юсуф ибн Саид ибн Муслам ал-Миссисий ривоят қилди, у деди: бизга Ҳажжож ривоят қилди, ибн Журайждан, (у деди:) менга Абдуллаҳ ибн Абу Мулайка хабар бердики, у Муҳаммад ибн Қайс ибн Махраманинг бундай деяётганини эшитди: мен Оишанинг бундай ҳикоя қилаётганини эшитдим, у деди: ўзим ҳақимда ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳақида сизларга айтиб бермайми? Биз: «Албатта (айтинг),» дедик. У деди: У — яъни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — менинг олдимда бўлган кечамнинг навбати келганида (уйга) қайтиб келдилар, наълайнларини оёқлари ёнига қўйдилар, ридоларини ечиб, изорларининг бир четини тўшакларига ёйдилар. Мен ухлаб қолдим деб ўйлаганларича ўтирмай, наълайнларини оҳиста кийиб, ридоларини оҳиста олдилар, сўнг эшикни оҳиста очиб, чиқдилар ва уни оҳиста ёпдилар. Мен кўйлагимни бошимга олиб, рўмол ўраб, изоримни ёпиндим ва У зотнинг орқаларидан йўлга тушдим, ҳатто У Бақеъга келдилар. (У зот) қўлларини уч марта кўтардилар ва узоқ тик турдилар. Сўнг бурилдилар, мен ҳам бурилдим. У зот тезлашдилар, мен ҳам тезлашдим. У югурдилар, мен ҳам югурдим. У елиб бордилар, мен ҳам елиб бордим ва У зотдан ўзиб (уйга) кирдим. Мен ётиб олишим биланоқ У зот кириб: «Эй Оиша, нега ҳансираб, зўриқиб турибсан?» дедилар. У: «Йўқ,» деди. У зот: «Менга айтасанми ёки менга (энг) Латиф, (энг) Хабардор (Аллаҳ) хабар беради,» дедилар. Мен: «Эй Аллаҳнинг Расули, отам ва онам сенга фидо бўлсин,» дедим ва У зотга воқеани айтиб бердим. У зот: «Демак, сен олдимда кўрган қора нарса ўзинг эдинг?» дедилар. У: «Ҳа,» деди. У деди: шунда У зот кўкрагимга шундай туртдиларки, менга оғриқ берди. Сўнг У зот: «Аллаҳ ва Унинг Расули сенга зулм қилади деб ўйладингми?» дедилар. У деди: мен: «Одамлар нимани яширсалар ҳам, Аллаҳ уни билади,» дедим. У зот: «Ҳа,» дедилар. У: «Сен кўрганингда Жибрил алайҳиссалом менга келди, аммо сен кийимингни ечиб қўйганинг учун у сенинг олдингга кирмади. У менга нидо қилди ва сендан яширди. Мен унга жавоб бердим ва сендан яширдим. Мен сен ухлаб қолди деб ўйладим ва ёлғиз қолиб қўрқиб кетишингдан хавфсирадим. Сўнг у менга Бақеъ аҳлига бориб, улар учун мағфират сўрашимни буюрди,» дедилар. Уни Осим Абдуллаҳ ибн Омирдан, у Оишадан, бу лафздан бошқача (лафз билан) ривоят қилди.
أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا شَرِيكٌ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ فَقَدْتُهُ مِنَ اللَّيْلِ وَسَاقَ الْحَدِيثَ .
Бизга Али ибн Ҳужр хабар бериб, деди: бизга Шарик хабар берди, Осимдан, у Абдуллаҳ ибн Омир ибн Робиаъдан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у: «Бир кечаси мен уни тополмай қолдим,» деди ва ҳадисни (охиригача) келтирди.