أَخْبَرَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَسَنِ الْمِقْسَمِيُّ، عَنْ حَجَّاجٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ فَقَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ فَظَنَنْتُ أَنَّهُ ذَهَبَ إِلَى بَعْضِ نِسَائِهِ فَتَجَسَّسْتُهُ فَإِذَا هُوَ رَاكِعٌ أَوْ سَاجِدٌ يَقُولُ " سُبْحَانَكَ وَبِحَمْدِكَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ " . فَقُلْتُ بِأَبِي وَأُمِّي إِنَّكَ لَفِي شَأْنٍ وَإِنِّي لَفِي شَأْنٍ آخَرَ .
Менга Иброҳим ибнул-Ҳасан ал-Миқсамий хабар берди, Ҳажжождан, у ибн Журайждан, у Атодан, (у деди:) менга ибн Абу Мулайка хабар берди, Оишадан, у деди: бир кечаси мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни топа олмадим ва У зот аёлларидан бирининг олдига кетган деб ўйладим. Уни қидириб бордим, қарасам, У рукуъ ёки саждада туриб: «Субҳонака ва биҳамдика, ло илаҳа илла анта (Сен поксан ва ҳамдинг билан, Сендан ўзга илоҳ йўқ),» деяр эдилар. Мен: «Отам ва онам сенга фидо бўлсин, сен бир ишдасан, мен эса бошқа бир ишдаман,» дедим.