وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، أَنَّهُ سَمِعَ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ، يُخْبِرُ أَنَّهُ سَمِعَ عَائِشَةَ، تُخْبِرُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَمْكُثُ عِنْدَ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ فَيَشْرَبُ عِنْدَهَا عَسَلاً قَالَتْ فَتَوَاطَأْتُ أَنَا وَحَفْصَةُ أَنَّ أَيَّتَنَا مَا دَخَلَ عَلَيْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلْتَقُلْ إِنِّي أَجِدُ مِنْكَ رِيحَ مَغَافِيرَ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَدَخَلَ عَلَى إِحْدَاهُمَا فَقَالَتْ ذَلِكَ لَهُ . فَقَالَ " بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً عِنْدَ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ وَلَنْ أَعُودَ لَهُ " . فَنَزَلَ { لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ} إِلَى قَوْلِهِ { إِنْ تَتُوبَا} لِعَائِشَةَ وَحَفْصَةَ { وَإِذْ أَسَرَّ النَّبِيُّ إِلَى بَعْضِ أَزْوَاجِهِ حَدِيثًا} لِقَوْلِهِ " بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً " .
Ва менга Муҳаммад ибн Ҳотим ривоят қилди, бизга Ҳажжож ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Ибн Журайж хабар берди, менга Ато хабар бердики, у Убайд ибн Умайрни хабар бераётганини эшитди — у Оишани хабар бераётганини эшитди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зайнаб бинт Жаҳшнинг ҳузурида турар (кўп қолар) ва уникида асал ичар эди. (Оиша) деди: Мен ва Ҳафса келишиб олдикки, қайсимизнинг олдимизга Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кирса, у: «Мен сендан мағофир (сассиқ нарса) ҳидини сезяпман; мағофир едингми?» десин. У улардан бирининг олдига кирди, у (аёл) унга шуни айтди. У: «Йўқ, мен Зайнаб бинт Жаҳшникида асал ичдим, аммо унга бошқа қайтмайман» деди. Шунда: ‹Аллаҳ сенга ҳалол қилган нарсани нега ҳаром қиласан...› (ояти) — то ‹Агар иккалангиз (Оиша ва Ҳафса) тавба қилсангиз...› деган сўзигача — ва ‹Набий ўз аёлларидан бирига бир сўзни сир айтганида...› (ояти) — унинг «Йўқ, мен асал ичдим» деган сўзи сабабли — нозил бўлди.