أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ أَبِي يَعْفُورٍ السَّلَمِيِّ، عَنْ أَبِي ثَابِتٍ الثَّعْلَبِيِّ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ ابْنِ عَبَّاسٍ فَجَاءَهُ رَجُلٌ فَسَأَلَهُ عَنِ الْعَصِيرِ، فَقَالَ اشْرَبْهُ مَا كَانَ طَرِيًّا . قَالَ إِنِّي طَبَخْتُ شَرَابًا وَفِي نَفْسِي مِنْهُ . قَالَ أَكُنْتَ شَارِبَهُ قَبْلَ أَنْ تَطْبُخَهُ قَالَ لاَ . قَالَ فَإِنَّ النَّارَ لاَ تُحِلُّ شَيْئًا قَدْ حَرُمَ .
Бизга Сувайд хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ Абу Яъфур ас-Саламийдан, у Абу Собит ас-Саълабийдан хабар берди, у деди: мен Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)нинг ҳузурида эдим. Бир киши унинг олдига келиб, шарбат (асир) ҳақида сўради. У: «Янги (тоза) бўлганида уни ичинг,» деди. (Ҳалиги киши:) «Мен бир ичимликни қайнатдим, аммо ундан кўнглим шубҳада,» деди. У: «Уни қайнатишдан олдин ичган бўлармидинг?» деди. У: «Йўқ,» деди. У: «Демак, олов ҳаром бўлиб қолган бирор нарсани ҳалол қилмайди,» деди.