حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ مُوسَى، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَافِعٍ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، قَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي امْرَأَةٌ أَشُدُّ ضَفْرَ رَأْسِي أَفَأَنْقُضُهُ لِغُسْلِ الْجَنَابَةِ قَالَ " لاَ إِنَّمَا يَكْفِيكِ أَنْ تَحْثِينَ عَلَى رَأْسِكِ ثَلاَثَ حَثَيَاتٍ مِنْ مَاءٍ ثُمَّ تُفِيضِينَ عَلَى سَائِرِ جَسَدِكِ الْمَاءَ فَتَطْهُرِينَ " . أَوْ قَالَ " فَإِذَا أَنْتِ قَدْ تَطَهَّرْتِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّ الْمَرْأَةَ إِذَا اغْتَسَلَتْ مِنَ الْجَنَابَةِ فَلَمْ تَنْقُضْ شَعْرَهَا أَنَّ ذَلِكَ يُجْزِئُهَا بَعْدَ أَنْ تُفِيضَ الْمَاءَ عَلَى رَأْسِهَا .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, Айюб ибн Мусодан, у Саид ал-Мақбурийдан, у Абдуллаҳ ибн Рофиъдан, у Умму Салама (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилиб) деди: мен: «Эй Расулуллаҳ, мен бошимнинг сочини маҳкам ўраб боғлайдиган аёлман, жунублик ғусли учун уни ёзиб қўяйми?» дедим. У: «Йўқ, сенга бошингга уч ҳовуч сув қуйишинг, сўнг бутун танангга сув қуйишинг кифоя қилади, шунда покланасан,» дедилар. Ёки: «Шунда сен покланган бўласан,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Илм аҳли ҳузурида амал шу асосдадир: аёл жунубликдан ғусл қилганда, сочини ёзмаса, бошига сув қуйганидан кейин бу унга кифоя қилади.