حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ زَحْرٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الرُّعَيْنِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَالِكٍ الْيَحْصُبِيِّ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أُخْتِي نَذَرَتْ أَنْ تَمْشِيَ إِلَى الْبَيْتِ حَافِيَةً غَيْرَ مُخْتَمِرَةٍ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ لاَ يَصْنَعُ بِشَقَاءِ أُخْتِكَ شَيْئًا فَلْتَرْكَبْ وَلْتَخْتَمِرْ وَلْتَصُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Вакииъ, Суфёндан, у Яҳё ибн Саиддан, у Убайдуллаҳ ибн Заҳрдан, у Абу Саид ар-Руайнийдан, у Абдуллаҳ ибн Молик ал-Яҳсубийдан, у Уқба ибн Омир (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Мен: «Эй Расулаллаҳ, опам ялангоёқ ва бошини ўрамаган ҳолда (Каъба) Байтигача юриб боришни назр қилибди,» дедим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта Аллаҳ сенинг опангнинг азоб чекиши билан ҳеч нарса қилмайди (бунга муҳтож эмас). У мингашиб боссин, бошини ўрасин ва уч кун рўза тутсин,» дедилар. (Абу Исо) деди: Бу бобда Ибн Аббосдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳадис ҳасандир. Илм аҳли наздида амал шунга (биноан)дир; бу Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир.